hem okudum hem yazdım

seni severdim

2009-11-07T12:27:00.002+02:00

evet ferhunde bihter nihal lamia anladım ki hepsi yalanmış.
sorarım size
ezel in farkında mısınız?

diyar diyar gezdim geldim safiyeti sezdim geldim

2008-11-16T13:02:00.006+02:00

ferhunde'nin bencilliğini, bihter'in elbiselerini, nihal'in odasının manzarasını, lamia'nın günlük yazmadaki ısrarını kıskanıyorum.

gereğini bilgilerinize arz ederim.

öffff

2008-09-07T18:11:00.001+03:00

ah be orhanpamuk naptın sen!

2008-09-01T01:19:00.003+03:00

önce şunu okuyoruz sonra antidot niyetine bunu okuyoruz.
susuyoruz.

şimdi uzun uykuların tam zamanıdır

2008-08-31T21:35:00.005+03:00

sexandthecityi izledim bugün. film kendi branşı için bile o kadar kötü ki, evler kıyafetler saçlar kadınlar çirkin. fakat kendi giyinme odaları olan ve ayakkabıları kutuda durmayan kadınları kıskanıyorum.
aslında tam buraya bu filmi izlerken aklımdan geçenleri, hatırladıklarımı, falan yazacaktım.
hatta yazdım da. allah için çok da güzel yazdım:)
ama tam da gönderecekken 7-8 gün önce gelen bir mail aklıma geldi sildim hepsini. isimsiz yorumları, isimsiz mailleri ve tabii ki negatif olanları çok da önemsemediğimi sanıyordum. bir isimsiz yüzünden benim tecrübelerimden, fikirlerimden, tespitlerimden, çözümlemelerimden mahrum kaldı koca bir kitle buna da üzülüyorum şimdi ama sildim bitti bir daha da yazmam.

şu başlıkta kullandığım şarkı da cuma akşamı işten dönerken radyoda rastladığım eski bir sezenaksu şarkısıdır. rastlayınca hatırladım dinliyorum bu ara. buna rastlayana kadar serdarortaç , demetakalın falan dinliyordum. açıklama ihtiyacı duydum birden.

isimsiz beni neden geriyooosuuun.

eller kadir kıymet bilmiyor anne

2008-07-18T21:27:00.003+03:00

yıllık iznimi bölük pörçük ederek pij edenlere 1, inat edip her pörçüğünü kullanan bana 2.

anlatamam belki ama çok iyi şarkı söylerim

2008-06-14T18:36:00.004+03:00

işe gitmek için aşağı indiğimde arabamın altında böyle arka sol tekerin kenarına kıvrılıp yatmış bir köpekçik(1) varken ben öldürmeyen ama tedirgin eden bir korku duyarak arabaya max. yaklaşıp olabildiğince sessiz olmaya çalışarak(2) kilidi açar açmaz kapıyı açıp köpeği de görüş alanımdan çıkarmayarak kendimi içeri atıyorum. düşünün nasıl sekiz oluyorum sabahın köründe. kilitin sesi ve kapının açılma sesini duyan köpekçik(3) mahmur mahmur gözlerini açıyor. gayet ağır hareketlerle arabadan uzaklaşıp karşı kaldırıma geçiyor duvar kenarına kıvrılıp uykusuna devam ediyor. hafta içi her sabah.
geçen cumartesilerden birinde elinde sırt çantamız(4) taaa dış merdivenlerin oradan yani neredeyse 1000km uzaktan kapı kilidini üstelik anahtarı tutan elini arabaya uzatmadan gürültüyle açan sevgiliye(5) düşüncesiz olduğu köpekçiğin(6) de hafta sonları geç kalkmaya ihtiyacı olduğunu buna saygı duyması gerektiğini izah ederken biraz aksi olabiliyor insan.
ama yani asmadan önce bu bünye en son ne zaman yalınayak toprağa basmış bi sor öyle karar ver üstelik sabahın körü ve cumartesi diyorum.

peki aynı cumartesini takip eden pazartesi sabahında cumartesiyi ödüyoruz diyerek anahtara el koyup ikimizi de taksiyle işe götürmeye ne demeli. kesinlikle benim fikrim değildi.(7)

--------
(1) buradaki -çik ekine "sevimli bir ufaklık"tan ziyade "dana kadar ama neticede masum zavallı hayvan, yazık ya" hissi duymamıza neden olduğu için teşekkür ediyorum hakkıdevrim izin verirse.
"bu sıcaklarda nereden su buluyordur bunlar susadığı için mi dili dışarıda uyuyor yahu" düşüncesini de bir saniyeliğine de olsa beynimizden geçirebilirse eklerin kralıdır gözümde.
(2) tezim şu; arabaya yakın mesafeden ve kolunu uzatarak kilidi açarsan kilit açılırken daha az ses çıkartır. üzerine tartışmam. tez diyorsam mütevaziliğimdendir.
(3) =(1)
(4) sevgilim var ve biz birlikteyken her nesne - miz, -mız ekleri alır. ama çantayı taşıyan sırt benimki değil.
(5) daha önce de söylemiştim sevgilim var. birbirimize sevgilim diye hitap ediyoruz üstelik ileride dubai'de yaşayabilme ihtimalimiz sıfır değil:)
(6) k nın yumuşaması yanıltmasın sizi hala (1)=(3)=(6)
(7)bu fikir benim fikrim olabilirdi fakat kredi kartıyla benzin alıyorken taxiye nakit vermek bana göre değil. o paraya acırım. cimri değilim ve evet kredi kartıyla para harcıyor gibi hissetmiyorum rahatım.

çok zor soru değil bu hadi çöz ver !

2008-05-15T21:16:00.004+03:00

günlerdir yazmayışımın sebebi, hiç yazasım olmadığını yazmak istemememdir.
bu cümle derdini anlatabiliyor olsa da teknik olarak yanlış oldu gibi sanki.
2. nin de tutulur tarafı yok ya neyse.
buraya kadarmış.

bana bitmeyen bir tek şey söyle

gel anlat son durumunu

2008-03-20T23:03:00.006+02:00

*Aşkın kötü tarafı insanlara verdiği zevki eninde sonunda ödetmesidir. Şu veya bu şekilde... Fakat daima ödersiniz... Hiçbirşey olmasa, bir insanın hayatına lüzumundan fazla girersiniz ki bundan daha korkunç bir şey olamaz...

* saatleri ayarlama enstitüsü

suç bende

2008-03-10T01:11:00.002+02:00

Journal Entry: Sat May 28, 2005, 9:48 AM
geldim de iyi mi ettim bilmem"yoğurt mu bu üflüyorsun" demişti bir zamanlar güzel cümleler kuran bir bedevi. hayatım ota boka üfleyerek geçti desem yalan olmaz belki de daha yolu yarı lamadan nefessiz kalışım ondandır. belki de çok nefes nefese yaşayıp payıma düşen oksijeni bitirmişimdir. kararsız mıyım ben? evet bu kararsızlık beni çok yoruyor. çok önemli şeyler için yazı tura atasım var. içimdeki orkestradan bir ses "yazı gelirse bekle tura gelirse bütün 1yeni kuruşları balkondan aşağı fırlat" diyor. içimden başka bir ses de "rahat ol su yolunu bulur" diyor. bir dış ses "üzme beni" diyor ben "allah kahretsin" diyorum. annem "bela okuma" diyor. ben sustum herkes sussun.

o kadar zaman geçmiş bu yazı dün yazdığımdan daha taze daha güncel ya aferin bana.

bir tuhaf bunalım bu egom ağlar

2008-03-08T14:21:00.005+02:00

nihayet her zamanki normal halime dönebilmenin huzuruyla sabah kalktım salına salına yata kalka hiç acele etmeden darmadağınık bir kahvaltı yaptım. evin düzenli derli toplu halini izledim. televizyonumdaki kanalların yeri değişmiş. öfff öyle bıraktım. çünkü kanalların yerini değiştirebilecek bilgi/beceri/istek her neyse ondan bile yoksunum.
aslında sadece gereksiz bulduğum şeyler için tembelim.

tam da bunları yazarken m.n selçuk'tan "solgun durma isteklen" çalmaya başladı.
bazen bu random ın random olduğundan şüpheliyim.

neyse.

5dakika bekle git

2008-03-07T22:45:00.006+02:00

her şey bitti. iyiyim şimdi.
bu kadar.

başlıksız

2008-02-13T21:15:00.006+02:00

ben geldim. şair burada ışıl ışıl ?hanım'a? sesleniyor.

siz böyle dümdüz 2 dakkada okuyorsunuz ama ben bu arada yazıp yazıp sildim. bu şey nasıl söylenir öğrendim de yazmayı ilk kez tecrübe ediyorum, bilemedim.

aslında bildim şakır şakır da yazdım ama çok acıklı oldu. sildim. sizi ağlatmak istemem.
sonra yazdığımsa çok alaycı oldu. ya bu kız saf galiba diye düşünecektiniz ya da nasıl inkar mekanizmasını geliştirmiş dalgasını geçerek içindeki fırtınayı içimdeki fırtına hmm dindiriyor garip diyecektiniz. her iki ihtimalde de fonda yazııık diyen içsesiniz olacaktı.
olmasın.
benden nefret edin ama bana acımayın rica ederim. hele extra iyi davranışlara hiç tahammül edemem.

hala söylemedim evet. ama bu şey uzattıkça yazması zorlaşan bişeymiş şu kadar satırda bunu anladım. mesela şimdi konuşuyor olsaydık. ben muhatabıma şöyle bir bakardım hayrola neyin var derdi ben de bir çırpıda bana göre boyun prof.drlara göre ense olan yerimde tanımlayamadığımız bir kitle/kütle/nesne olduğunu söyler. MR çektirdiğimi, MR çektirmenin iğrenç birşey olduğunu, bunu 3.kerede başardığımı, çok korktuğumu, çok ağladığımı falan anlatırdım. muhtemelen anlatırken de ağlardım.

zeki olanların gözünden kaçmamıştır. söyledim. basit oldu fakat söyledim nitekim. en basit numara anafikri başka şeylerin arasına serpiştirmek. bana göre değil bu fakat siyahsüt de elifşafak'a göre değil. oluyor bazen böyle hatalar.

her şey düzgün giderse kaldığım yerden devam edeceğimi biliyorum. daha önce yaptım çünkü. bu da bir çeşit deprem.
her şey düzgün gitmezse zaten her şey kötü gitmiş demektir. kalan sağlar sizindir.

neyse sözün özü kendimi emanet edecek prof.dr.ların cerrah olanlarından bulursam ameliyat olacağım. türk olması şart değil.
cidden merak edenlere iyiyim demek isterim. cidden iyiyim. kitap falan okuyup zaman geçiriyorum.
ee diyenler için de bu da böyle bir anımdı demek istiyorum.
hatta bu kitap okunur okunmaz unutulmak için yazıldı*

böyle işte ışıl ışıl hanımcım. hayat zor derken hep geyik yapmışız meğer.

lodosum tuttu poyrazım soğuk

2008-01-12T04:15:00.000+02:00

bazı insanlar var. çok kalabalık değiller. *..... ........... ........ ........ ........ ...... ....... ............ . ...... ....... ..... ...... ........ ............ ..... ....... ........................ ....................... hislerimi anlatabilmek için film çekecek olsaydım filmin adı çorbacıda olurdu.
tamam abartmış olabilirim.
.......................................................................................... mümkünse önce organlarını bağışlasınlar ve sonra derhal ölsünler.

o ha fakat evet.

* o ha ymış evet insan duş alıp sakinleşince daha salim düşünebiliyor. netice itibariyle kendimi sansürledim.

ya yolu kaybettim ya ben kayboldum

2008-01-04T22:18:00.000+02:00

bu sabah o kadar soğuktu ki ön camın karlarının erimesini beklerken oturduğum yerde öyle durdum ağladım. sonra işe gidince aynaya baktım rimelim akmış, gözlerim kan çanağına dönmüş. temizledim ettim lab.a girdim.
sonra ben öğlene kadar bir hüzünlendim bir hüzünlendim. sabah sabah ağladım diye noldu ki diye.
sen ben yemekten sonra, şimdi sadece isminde bol j olduğunu hatırladığım bir rahatsızlıktan dolayı gözlerimin soğuktan, kendi gözyaşımdan ve ottan b.ktan bir sürü sebepten böyle zaman zaman şakır şakır coştuğunu hatırlayıp bir sevin bir sevin.

Allah sevdiği kuluna önce eşşeğini kaybettirir sonra buldururmuş.

ben de seni seviyorum vallahi.

sana üryani eriği hoşafı yaptım yanına domatesli pilav yemedin

2008-01-01T22:49:00.000+02:00

2008' de uygulamak üzere 5 adet karar aldım. kendi kendime. kimseye de söylemedim ki bağlayıcılığı olmasın. iyi yapmışım. ilk günden 1 fire verdim bile. kaldı 4 karar. ben aynı ben olduktan sonra 2018' e girsek nolur ki.
neyse.
"2008 eşantiyon kraliçesi" olarak dijital çerçeveyi seçtim. güzelinden bir ipod gelmiş olsaydı kral tacı da sahibini bulacaktı.

acunılıcalı'nın yarışmasındaki insanların kaynaşmışlığına şaşırdım. insanlar bıcır bıcır konuşmaya ne kadar meraklı.
noter adamı gelmiş kutulara kağıtları yapıştırmış ve işi bitirmiş. düşüne düşüne söylesen de patır patır sayıları sıralasan da aynı. yani ne kadar ıkınırsan ıkın bir şey değişmeyecek.
anlamadım ki o kadar uğraş ne içindir niyedir.

var bende bir tuhaflık artık pes dedim kabul ettim. annem hep girişken ol biraz derdi.
şu yaşıma geldim girişecek bir şey bulamadım girişken olamadım.

1 - 2 - 3 - 3,5

2007-12-15T02:49:00.000+02:00

eğilip telefonun parçalarını topladım, yerde sim kartı aradım buldum. sonra o tantanadan kurtulduktan sonra açık bi telefoncu buldum girdim. bana fazla pahalı olmayan bi telefon önerir misiniz dedim. bunları çok satıyoruz bu ara hanfendi dedi. soru sormadan, ayrıntıya girmeden pat diye model gösterdiği için adamı sevdim. ne kadar bu dedim kampanyası var dedi. adamı sevmek için erken davrandığımı düşündüm. cüzdanımı ve kredi kartımı çıkarırken bir daha ne kadar diye sordum. worldkarta 2taksit yapalım 3 de banka verir 5taksit 215 ytl. olur mu dedi. olur dedim. bunun kartını nereye şeyapıyoruz dedim. adama sim kartımı verdim telefona taktı. teşekkür ettim dükkandan çıktım.
yürüdüm üşüdüm eve geldim ısındım sakinleştim.

sonra ben çaldırdım o beni aradı. özür diledim. o sustu ben bişeyler bişeyler daha dedim. tamam anladım dedi küs küs. sustuk. hadi kapatıyorum kirismis için gelince konuşuruz dedi.
evet kirismis dedim. evet kirismis dedi. sanki güldü gibi geldi. iyi madem hepiniğvyiiiğr sana o zaman dedim.
güldü.
oh.

o kadar taşkın o kadar açtın ki

2007-11-20T21:17:00.000+02:00

yıldız kenter'in mahsun'a sen de melek görüyor musun gibi bir soru sorduğu yer var ya filmde işte tam o yere kadar yani uzun bir süre vayy canına modunda izledik filmi. mahsun hakkında özenle besleyip büyüttüğümüz önyargılarımız göz göre göre tuz buz oluyordu. ama işte tam o sorudan sonra mahsun ben melek görmedim de abla kelek gördüm diye başladı cümleye ve biz yapma yapma derken kelek ne demek uzun uzun anlattı.. anlattı.. anlattı..
n'aptın mahsun! sen bizi güldürdün Allah da seni güldürsün.

yepyeni bir projedeyim. galiba biraz da yol aldık. olacak bu iş demek üzereyiz. çok heyecanlı. o kadar ki gün nasıl geçiyor farkına varmıyoruz dedim bugün dışarıda buluştuğum eskiden bizimle çalışan bir arkadaşa. bana da mı lo lo dedi. sonra deli deli güldük. yine çok sıkıcı her şey dedim. önce işe yeni başlayanların heyecanlarından bahsedip dalga geçtik. sonra kaşarlaştığımıza karar verip üzüldük.

1 veya 2 yıl daha böyle devam edip tr ye dönerse şirketteki ilk 5 adamdan biri olacakmışız.
biz .
siz bu ne demek biliyor musunuz?
bilmiyorsunuz.
ben de bilmiyorum.
ama bu da heyecanlı bişey olsa gerek.
not aldım müsait bir zamanımda buna da coşup heyecanlanacağım.
şimdi değil.

.......

dönebilirsin,

ben yine burda olacağım

.......

seni anlayacağım,

.......

.kelebeklerin aklı benim.

2007-11-07T00:08:00.000+02:00

şimdi. ben öyle bir aptallık yaptım ki neresinden tutup düzeltmeye kalksam elimde kalacak kesin. ben de amaaan be dedim, saldım gitti. (bknz: pişkinliğe vurmak)

hayır etim ne budum ne, ne yapmaya çalışıyorum bilsem çok süper olacak.

bu vesileyle vakti zamanında "bu kadar cehalet ancak tahsille mümkündür" diyen mümtaz insana saygılarımı sunar, ellerinden öperim.

... bu küçük işlere ben bakarım...

everything is something happened

2007-10-26T00:05:00.000+03:00

mum kokulu anılar

elektrikler kesildi. tam da yağmur başladı, gök gürlüyor elektrikler de kesilir mi şimdi diye düşünürken kesildi. hemen yere attım kendimi. tam arkada sol köşede içi su dolu fanus, irili ufaklı bissürü mum, çevre dostu büyük boy kav kibritlerim ve cunda hatırası dev tesbih ve 45sn etkisiyle el feneri duruyor. en son baktığımda oradaydılar. elimi uzattım tam fanusun içine isabet ettirdim elimi zifiri karanlıkta. kaç haftadır değişmeyen su (nasıl bir biyolojik hayat varsa içinde) kaygan yapış yapış bişey olmuş. belki de suyu değiştirmediğim için fenk şuinin hayatıma katması gereken ferahlığı hissedemiyorum. hay fenk şui kadar taş düşsün kafama diyerek el fenerini buldum. çalışmadı. kibriti yaktım sonra binbir uğraşla mumlardan birini. uzun zamandır yakılmadığı için hepsinin ipleri muma yapışmış bissürü bişey. süs bunlar anasını satayım, işlevleri yok.
yattığım yerde mum ışığını seyrederken onu aldığımız gün geldi aklıma. ben süslü simli mumlara bakarken anlamıyorum ben bu mantığı bütün kızlarda bi mum merakıdır gidiyor, şaziment'te de vardı- - -- - - derken hatta daha diyemezken benim marketten çıkmam eve gitmem.

iki gün sonra;
ruhsatı da vereyim sıkıntı yaşama - - -- - ne ruhsatı ----- ee anahtar sendeydi sen arabayla gitmedin mi ------ yoo ben taksi - - - araba nerede - - -- bende değil - -- - -hadi be otoparkta mı şimdi iki gündür puhahahah - - -- - küfürsüz gülemez misin?

ben şimdi bunları düşünürken uyusam mum bitse yangın çıkar mı diye düşünürken elektrikler geldi. ben şimdi bunları yazıp ..............

dünden kalan makarnayı ısıtıp yemek gibi.

bıçak sırtı başladı başlığa vakit kalmadı.

2007-10-15T21:26:00.000+03:00

ben var ya ben sevgili okuyucu şu kadar zamandır yaşıyorum ne badireler atlattım ne günler geçirdim bilmezsiniz. bakmayın burada efiden püfiden şeylerden bahsettiğime onlar yaşadıklarımın ben diyeyim 1/1000'i siz deyin amma attın o kadar da olmaz 1/100 olsun bari. sizi mi kıracam doğrudur der geçerim. fakat sanmayın ki şimdi 99/100 ü anlatacağım. hayır hayır olmaz uurdündar gelsin herşeyi ona anlatacam. evet.

diyeceğim şudur ki adeta dağgibiolanben' i un ufak eden, gözlerimdeki ışıltıyı alan, tüm vicuduma yayılmış özgüveni sarsan, sesimi titreten, ellerimin dizlerimin buz kesmesine neden olan şey ceza puanımın 40ın altın düşmesidir. hem de son 2ay da.

artık kalbimin pırpır atmasına, midemde kelebekler uçmasına neden olan tek şey bi polis otosu veya ne bileyim yola dizilmiş o kırmızı çizgili dubamsı şeyleri görmek.

başlarda eğlenceli gibiydi. şöyle ki radara yakalanmış hassi.tir bakışlı seri fotoğraflarımdan oluşan çalışmayı görünce birini alabilir miyim memur bey diyerek istemiştim. hatta adam serideki son fotoğrafı yırtıp bana uzatırken öyle sert bakmıyor olsaydı onu değil de güneş gözlüklü olanı alabilir miyim diyecektim.

fakat en son bu sabah bir baktım vallahi sarı ışıkta geçtim memur bey kırmızı değildi diyorum. hatta adamın beni gayet de yumuşak bir ifadeyle dinlemesinden cesaret alıp puan düşürmesek ben cezası neyse ödesem olabilir mi diye neredeyse yalvarıyorum.

bir de cezaları ilk 15 gün içerisinde ödeyerek %25 kar ettiğim için mutluyum da.

böyle.

her zaman sen yalanci ben kâni. her zaman orta yerde bir mani. her zaman sen uzakta ben müştak. her telakkide bir hayalin var.

2007-10-06T14:13:00.000+03:00

karşılarında bir sürü insan yemek yerken, o çatal kaşık yemek yeme sesleri arasında muhtemelen hiç kimse seni dinlemiyorken oturduğun yerden sakin sakin şarkı söylemek nasıl bir şeydir acaba, insan o anda ne düşünüyordur kim bilir.
yola çıkarken varmayı hedefledikleri yer burası değildir gibi geldi bana.

onca şeyin arasında masada yemek için gözüme yeşil zeytinleri kestirmişken hanımhanımcık şarkı söyleyen bayanlara bakıp bunu düşünüyordum ki iş yeri arkadaşlarından biri deminden beri bakıyorum şimdi buldum bu saçlarla kime benzediğini dedi. sahte bir merakla kime dedim yaprakdökümündeki ferhunde var ya kötü gelin ona benzemişsin dedi. hıhı bugün herkes söyledi bunu diyecektim ki iş arkadaşının sevgilisi kontenjanından masaya oturmuş olan kız ayy aşkolsuuuunn başkasını bulamadın mı ahhbubeni benzetecek sevmiyoroouuum ben o kadınoooo diyerek lafa daldı. ya hayır güzel olmuş onu diyorum ben derken adam sevgilisi nası yaaa ben sevmiyorum o kadını yaaaa diyordu.
bir baktım ki ben de olsun önemli değil diyorum gereksiz ve saçma bir şekilde.

sonra o akşamı beyaz saten bluzunu giymiş saçlarına düz fön çektirmiş oturduğu yerde hanımhanımcık şarkı söyleyen fasıl kızı olsam acaba daha mı mutlu olurdum diye düşünerek, şarkıları dinleyerek, yola çıkarken hedeflediğim varış noktası neydi diye hatırlamaya çalışarak geçirdim.
yola çıkarken hiç de ulvi amaçlarla kendimi gaza getirmediğimi hatırladım. kim keyif için hayatının baharında graham solomons okur allahaşkına hadi bu haltı yedin diyelim kim haftanın 5 günü 8:00-18:00 çalışır. bir işin olsun para kazanayım istemiyor muydun istiyordun ee daha ne dedim kendi kendime. yine de sudan bir yudum alırken sağ salim uçsun gitsin gelsin diye geçirdim içimden. oruç açarken edilen dua kabul olurmuş ya o bakımdan. dua hakkımı ziyan ettim.

sonra her şeyi boşverdim, peçeteye istek şarkı yazdım, istek parçama eşlik ettim.
ferhunde oldum.

başlık yok

2007-09-02T21:16:00.000+03:00

günaydııııın uyandırdım mı dedi. saat kaç dedim. sekiz kalk hadi bugün bana havuz ısmarlayacaksın dedi. niyeymiş o dedim. hazırlan hadi geliyorum ben dedi kapattı.

kalkmadım tabi uyumaya devam ettim. sonra zil çaldı kalktım açtım.

rüyanda havuz mu gördün noldu dedim. aşkolsun dedi ben buraya uyum sağlamaya çalışıyorum (bknz: çalışmak için geldiği şehre havuza giderek uyum sağlamaya çalışan genç kız) sen hiç yardımcı olmuyorsun.

sanki köyden şehre çalışmaya gelen kardeşimmiş de benim yanımda kalıyormuş gibi.

yazııık dedim.

ne çok uyuyorsun sen hani insanlar yaşlandıkça az uyurdu dedi. (bknz:23yaşında olmak)

sensin yaşlı dedim. hazırlanırken aç ayı yüzmez dedim. iyi önce kahvaltı ısmarlarsın dedi. niye ben ısmarlıyorum yahu dedim. e ay sonu bende para yok dedi. hey allahım ayın sonuysa hepimize sonu dedim. 1000yıldır çalışıyorsun sana ay sonu mu olur dedi. kart kullan dedim. var da öğrencilikten kalma limiti 200milyon o da dolu. aa bak onu diyecektim yeni kart çıkartacam bana kefil olursun di mi dedi. olmam dedim. git annen baban kefil olun sana. aşkolsun ya dedi annemler sen varsın diye ne kadar rahatlar biliyor musun dedi. niye ya niye dedim beni tanımıyorlar ki ne biliyorlar kimim neyim. ben anlattım anladılar dedi. aman üstüme kalma da dedim. aman iyi tamam korkma, sen de sabahları terssin galiba dedi öptü beni.

(bknz:şeytan tüyü)

çıktık kahvaltı ettik oturduk vs. havuz için otele girerken elindeki vakko nun kartondan alışveriş çantaları dikkatimi çekti. bu ne dedim içinde ne var. beyaz kemik çerçeveli kocaman güneş gözlüklerini takıp sarı uzun saçlarını bir omuzundan diğerine atarken yok bişi dedi.
hep elimde vakko çantalarla camdan döner kapılı bir otele girmek istemişimdir. (bknz: türk filmleri )

ben daha ne dediğini idrak edememiş salak salak bakarken

gülme! yürü hadi yürü yürü ! dedi.

ee söyleseydin hilton a gitseydik o zaman dedim.

bana güzel güzel güler misin?

2007-08-27T00:55:00.000+03:00

bu yaz küçük altınımı alıp gittiğim gerek şoförler derneği düğün salonunda olsun gerek bebek sırtlarında sunlı setli restoranlarda olsun 8düğün töreninin 5inde, 2 nişan merasiminin 2sin de gelin ve damadın dans müziği ferhatgöçer'in "bana ne gelecekse dünyanın sonu banane..." diye başlayan şarkısıydı. üstelik aa oturmaya mı geldik gelinin veya damadın arkadaşı olarak dansa kalkmaktan başka çaremiz yoktu.

şimdi şapkamızı ve rakamları önümüze koyup düşünelim. bu bir başarı değilse nedir? alkışlamaktan başka yapacak bişey yok.

alkışlarken ve dans ederken kusmak serbest.

bütün polyannalığımla farkındayım ki bu yaz evlenmemiş olmam müzikal açıdan kesinlikle iyi olmuştur.

ayrıca dünyaya bir daha gelsem sevgilim arar bulurum yine seni severim mi emin değilim.

kalbimin orta yerinde nasıl bir cumhuriyet seninki nasıl bir hakimiyet ben anlamadım. sustum.

2007-08-09T22:48:00.000+03:00

iki üç gün önce şimdiye kadar hiç yapmadığım bişey yaptım.
bir köşe yazarının yazısını altındaki arkadaşıma yolla şeysine tıklayarak en sevgili arkadaşıma yolladım.

rezalet.

yazar candündar olsa neyse. her fani bir gün candündar yazısı forwardlıcaktır gün bugünmüş der geçeriz.
fakat yazar derken ayşarman dan bahsediyorum ben.

rezalet ötesi.

cevabımı aldım.

yavaş. klavuzu karga olanın burnu b.ktan çıkmaz.

mış.

peki.

bi üzüldüm bi üzüldüm bi hüzünlendim ki sorma bi açıldım bi kapandım duygusal bağlamda

2007-08-05T16:16:00.000+03:00

tatilim bitti.
odaya çıktığımda yaprak dökümü ve hatırla sevgili nin tekrar yayınlarına rastladım izledim biraz.
bir milletvekili kızıyla tanıştım. kendini böyle tanıştırdı. üzerinde durmadım fakat sormadığım ve fikrini merak da etmediğim halde seçim sonuçlarını türk halkının ne kadar da cahil olduğu ile ilişkilendirmeye çalışırken araya girip onun gibi düşünmediğimi ve aslında fikrini de merak etmediğimi söyleyerek kızı susturdum. kibar veya nazik değildim. ayrıca milletvekili kızı olmanın bir kimlik olmadığını, kendisini şezlongda uzanmış o anda tek düşüncesi daha nasıl tembel olabilirim olan birine bile bu şekilde tanıştırmasının görgüsüzlük olduğunu düşündüğümü de söyledim. rahatladım. sonra uyumaya devam ettim. kızı da bir daha görmedim.

buhar banyosunda aklıma gaz odaları geldi o ara yanımdaki kadına bundan bahsetmeyi düşündüm, vazgeçtim.

havuzda servis yapan ve ilk günden itibaren ne içtiğimi aklında tutup istemeden getiren garson çocuğu sevdim.

bu da geldi geçti.
ben diyeyim ikna oldum sen de kandırıldın onlar da desin ki inadını kırdın.
farketmez.
her yol roma ya çıkıyor.

*********************************

2007-07-28T21:20:00.000+03:00

ayşegül tatilde

çok ayıp!

2007-07-24T01:51:00.000+03:00

nasıl güzel tespitler yapmış da gözden kaçırmışım.
ahmet hakan göstermese haberim olmayacaktı.

ben bırakınız evi, kafeyi vs.yi işyerinde bile fırsat buldukça tek ayağımı altıma alarak otururum. biraz rahata düşkünlükten biraz da sürekli ayakta duruyor olmanın yan etkilerini hafifletmek için.

bayraklı bayraksız bir kalabalık görünce noluyorkine, niye coşmuş bunlar diye merak ederim trafiği kapatmış veya çirkin bir kalabalığa neden olmuşlarsa kızarım.

tv de eğlenceli bişeyler yoksa seyretmem, haber izlemem, okumaya niyetlendiğim bir kitap için "hoca" addettiğim kitaptan anlayan birinin fikrini illla ki alırım.

dış dünya benim için evimin ve işimin dışındaki yerdir. bazen yemek yediğim restoran bazen alışveriş yaptığım markettir.

okumayı öğrendiğimden beri en zevkle okuduğum yazılar paket kağıtlarındadır.
küçükken simitin sarılı olduğu veya ıslama köftenin paketlendiği gazeteler, şimdilerde kargo kutusunda köpük niyetine kullanılmış buruş buruş gazete kağıtları.
ellerinle onları bir güzel düzeltirsin yırtık parçaların devamını bulursun evire çevire okursun. gazete ne kadar eskiyse o kadar zevklidir. çok zevklidir.

2gündür "sokaktaki her iki kisiden biri" diye bahsedilen kişi benim.

ve
tam şu anda türkiye'nin % 47 si göbeğini kaşıyor.

kavga etmez. sever beni.

2007-07-21T20:38:00.000+03:00

melaba.

o kadar mutluyum ki.
kaçaydır bilgisayarın başına oturduğumda çıkan hata uyarısını en sonunda bugün tak etti de gugılladım . o forum bu forum derken buldum halletttim. tek başıma.

o kadar safım ki.
scrabble oynarken gol yazıp kat kat puan kazanınca sevinçten ölüyorum.

o kadar aptalım ki.
bir bankanın(bak nasıl da isim vermiyorum) banka çalışanlarıyla yaptığı reklamı izlerken sevgilimin eski sevgilisini arıyorum reklamda. bulunca nolacaksa. yok da noluyor ki!

o kadar şanssızım ki .
işten çıkıp kös kös eve giderken karşı yönden gelen bir tırdan gelen metal parça iki üç arabayı teğet geçip benim arabamın üzerine düşüyor.

o kadar şanslıyım ki.
o metal parça camdan içeri girip beni ağır yaralamıyor veya öldürmüyor. ve bir de her aradığımda zınk diye yanımda biten hasan var. telefon ediyorum adımı söylüyorum beni hemen tanıyor. tarif eden ben olmama rağmen bütün yolları bilip nerede olduğumu şak diye anlayıp hop geliyor. benim için herşeyi hallediyor. ben de onun için her ay poliçeleri ödüyorum. artık eminim tek gerçek dostum o. ben hasanı seviyorum o da beni seviyor.

o kadar bedbahtım ki.
bülent ersoy bile kaçıncıya evleniyor.

o kadar sefilim ki.
herşeye rağmen sigaraylakarışıkaftershaveli o yorgun kokuyu özlüyorum.

o kadar inatçıyım ki.
kan da kusmuyorum kızılcık şerbeti içtim de demiyorum.

o kadar korkakım ki.
2 adım ötede köpek var diye otoparkta arabadan inmeden 15 dakika bekleyebiliyorum.

o kadar yaşlıyım ki.
eski spor ayakkabıların bağcıklarının ucundaki plastik şeyleri biliyorum. kokteyl deki o sahneyi biliyorum. gençlere bunu anlatmaya tarif etmeye çalışırken bir dinazor gibi hissediyorum.

o kadar komikim ki.
tenkit ve taarruzdan kendime vazife çıkarıp dur bi neşeli bişeyler yazayım diyerek sapancalı arkadaşlı kuşlu böcekli hafta sonu yazısından sonra kendimi iclal aydın gibi hissedip en uzun vakti harcadığım en uğraştığım gül gibi yazıyı siliyorum.

o kadar densizim ki.
shell de kart geçerken bana 1paket ıslak mendil ikram eden adama, hemen kasanın yanında duran eti pufları göstererek bunlardan ikram etseniz daha şık olur diyorum.

o kadar yorgunum ki.
gece gündüz çalışıyorum. artık içtiğiniz her cacarbonat&vitamin D3 effervesan tabletlerinde benim emeğim var.

o kadar anaçım ki.
bütün emeklerim için hakkımı helal ediyorum.

o kadar kararsızım ki.
yarınki seçim sonucunu benim oyum belirleyecek.

bir ayrılık şarkısı seç

2007-07-01T14:52:00.000+03:00

....

o çocugun normallesme çabasini, digerlerinin arasinda olma arzusunu görmek insanin hayatin geneline karsi duydugu isyan hissini körüklüyor.

gözlerim çocugun üzerinde, bunlari düsünüyorum iste.

farkimiz olmadigini görüyorum, çünkü o da yalniz, herkes kadar.

ve kirilgan, hepimiz gibi.

ama tahminen, hepimizden çok.

kötü hissediyorum. sarilacak hiç bir sey yok. minnetten çilgina dönerek göz yaslari içinde ayaklarina kapanacak hiç bir sey, yok.

siyahin siyah; beyazin, yesilin, mavinin de siyah oldugu günler bunlar.

gözlüklerimi çikariyorum. ama hiçbir sey degismiyor.

skkd.deviantart.com/journal/5229803

lost izliyorum, gazete kitap neyin okuyorum, 9 güncük yıllık iznimi beklerken çalışıyorum, çalışıyorum, çalışıyorum.

biraz da uyuyorum.

sessizce çal benim için.

kıskanmakta haksız mıyım gülizar?

2007-06-06T23:06:00.000+03:00

candanerçetin yanında sezenaksu varken bile tahammül ötesi, seyredilemez bişey. seyredemedim.

dizilerde herkes denize sıfır maşallah.
biri kahvaltıyı köprünün ayağının dibinde yapıyor diğeri yemek salonundan kalkıp iki adımda nerdeyse denizin üzerinde duran balkonuna geçiyor öbürünün zaten arkasındaki fon hep deniz.
onların denizinin laciverti de daha güzel hem.

galiba bir ben, evden çıkıp dört kat inip yürüyüp yürüyüp sokaktan çıkıp, caddenin karşısına geçmek için üst geçite tırmanıp sonra inip yürüyüp yürüyüp sola dönüp çimlere basmadan aşağı kadar gidip de çamur renkli denize sıfır boş ve kuru bir bank arıyorum.
bu sürede elimde 1bardak çay olsa soğur. zaten giremediğin denize bak bak da bir yere kadar. hem ben çayı soğutur da öyle içerim.

10gün ücretsiz izin almak demek maaşının 1/3 ününden vazgeçmek demek miş. yazarken söylerken kolay gibi ama facia 2/3 ü eline alınca farkediliyor. yaşanmadan bilinmez. tavsiye etmiyorum.

yıllar sonra ilk kez bugün birine "sana ne" dedim. ciddi ciddi. pişman değilim.

neredeyse 1haftadır dengeli beslenmekten dengem bozuldu. iç baklalı enginar bile yedim şifa niyetine. annem gitti de düzenli dengesizliğime kavuştum.

bosna-türkiye maçı kadar değerim yok.
a. şener de aday olmuyor cemuzana oy veresim var.
of.

sana kara yazıldı sanma insanın da kaderi böyle

2007-05-30T02:16:00.000+03:00

kanal kanal atlayarak tv izlerken şener şen in eşkiya filmine rastladım. tam da keje'yle konuştuğu sahne. fonda bir müzik. sözleri neydi bunun diye düşünürken etek sarı sen etekten sarısan türküsü dolandı dilime. dolandı dediğim de sadece bu kadarı devamını zaten bilmiyorum. doğru sözleri bulamayıp delirmek üzereyken hızırbey yetişti de bulduk sözleri.

şimdi ben kendimi biliyorum bundan sonra iki türküyü hep karıştırırım.
zaten anot ile katotgilleri de karıştırırdım. anyon ve katyongilleri de tabii. bunu erken farkedip henüz lisedeyken tuhaf ama sağlam bir mantık kurdum kafamda da kazasız belasız bilim dünyasına kendimi kazandırdım.

toplu taşıma araçlarını kullanıp evine işine gidip de bilgisayarının başına oturan ve blogu olan her 5kişiden 3kişinin bahsettiği bir konu vardır.
koku. yorgun, terli insan kokusu.
orada burada rastlar, okur, ya ayıp ediyorlar ama çok acımasızlar derdim. kim istemez ki sabahın köründe çıktığı evine kimbilir hangi koşullarda çalışıp da akşamın bilmem kaçında dönerken bir channel5 koksun, hugoboss koksun. ama olmuyor işte. derdim.
fakat gel gör ki beni okuyan ve belki de toplu taşıma araçlarını kokutan sevgili okuyucum yaşanmadan bilinmiyormuş. anlatılır gibi değilmiş.
fakat işte türkiye şartlarını, çalışma ortamlarını, iş gücünün ne kadar önemsiz ayak altında olduğunu düşününce yine de kimseciklere kızamıyorum. o yorgun argınlıkla bir de tıklım tıkış araçlarda ayakta evine varmaya çalışan, servisten bile yoksun adama ne diyeceksin ki.
elindeki ıslak mendili koklamak yetmeyince nedir ki bu alkolle ıslatılmış selüloz biraz zorlarsak bi nevi nişasta. yesem nolur ki diye düşünürken yol bitiveriyor.

yine de bu vesileyle zamanında bu konu üzerinde yazısını okuyup da kendi kendime de olsa ayıpladığım esef ve teessüfle kınadığım herkesten özür dilerim.

fakat artık, her çocuk oyuncu olan abuk sabuk cadılı sihirli diziye rastladığımda oradaki minik oyunculara bakıp 5-10yıl sonra taş olacak bunlar taş diye düşünmeme neden olan ve her seferinde !sevgiyle! andığım tekmetokatoky den özür dilemiyorum, sanırım hiç de dilemeyeceğim.

efendim temiz olmak/kokmak için şanele hügobosa gerek yok su sabun yeter diye cırlayacak bilmiş okuyucularıma da laflar hazırladım. şimdilik söylemeye gerek duymuyorum!

saat gerçekten 3 mü !!!!
yuh bana yuh ki ne yuh.

kırmızı çiçekli yemeni

2007-05-20T18:32:00.000+03:00

cama vurduğu andan itibaren takip ettiğim bir yağmur damlasını aşağı ininceye kadar gözden kaybetmemeye çalışırak kolumda serumla yalnız yalnız yattığımı düşünmüyormuş gibi yaparken kapı açıldı içeri giren turuncu yelekli 112 görevlileri kızı sedyeden yatağa aktardılar. çok başarılılardı. kızın gözleri açık boş boş bakıyordu. yanında bir kadın kızdan daha boş bakışlarla sırayla odaya bana kızına baktı.

yatarken de odada tek olmak istiyorum demiştim. bence hastayken başka hasta insanları görmekten daha moral bozucu bir şey yoktur. boş tek yataklı odamız yok ama istemiyorsanız diğer yatağa kimseyi almayız demişti hemşire.

arkasından doktor ve bir iki hemşire girdi odaya. bütün lambaları açtılar benim tepemdekini de. hemen kızın göğsüne hep o filmlerde gördüğümüz dıt dıt diye öten kalp cihazının şeylerini yapıştırdılar. kızın elleri sımsıkı yumruktu.

hemşire benim yanıma geldi daha iyi misiniz dedi. bilmem dedim. iyisiniz iyisiniz dedi. diğer yatağı göstererek intihar vakası acildi rahatsız olmazsınız değil mi dedi. olurum en başında da söylemiştim. tekrar söylesem kızın mı yerini değiştirecekler benim mi bilemedim. ikisi de işime gelmedi. serum şişesini göstererek içinde hava var dedim. o kadar önemli değil dedi olsun alın yine de siz dedim. aldı. tepemdeki ışığı göstererek kapatın lütfen dedim. elimi tutup yatağın kenarındaki düğmelere getirdi elimi. buradan siz de yapabilirisiniz dedi. ben bundan eve de istiyorum. sonra odadaki ışığı loş yaptı gitti.

kız mırıl mırıl bişiler söyleyince annesi eğildi. kız tekrarladı bişiler. annesi ahh kızım sen iyi ol ben sana sandıktan yeni yazmalar çıkartırım düştüyse düştü dedi. hiç ağlamıyordu daha önce de ağlamış gibi değildi. kızının yanağına dudaklarını değdirdi.
o ara göz göze geldik.

yazması altında kaldı düşmedi dedim. elini yatağın içine soktu tülbenti aldı. kıza,bak burada üzülme düşmemiş dedi.

sonra kız gözlerim kamaşıyor dedi. annesi hemşireyi çağırdı. kadın cihaza kıza baktı tamam olur öyle takip ediyoruz biz dedi. annesi karnı aç ondan olur mu dedi. hemşire o kadar ilaç almış açlıktan değil o dedi gitti.

sonra ben uyumuşum bana ikinci serumu takmışlar, uyandım kız kıymalı pide yiyordu, midem bulandı. o cihaz hala dıt dıt ötüyordu. serum şişesinde yine hava vardı. odada sert bakışlı bir adam vardı. anne artık ağlıyordu. telefonumda 8cevapsız arama vardı. kafamı cama çevirdim.

mutlu muyum neyim

2007-05-13T10:57:00.000+03:00

ben geldim.
giderken o kadar çok yere haber verdim, o kadar çok yerden/kişiden izin istedim ki bir de buraya yazmak istemedim.
bir de tabii sevinçli sevinçli yazıp söyleyip dururusam bir pürüz çıkar gidemem batıl inancı da baskın geldi açıkcası. bunlardan hiç eksik olmaz zaten bende. şimdi de çok güldük du bakalım ne zaman neye ağlıycaz batıl inancı inceden inceden bünyeye yayılıyor.
boşverelim bunları.
en başından yani "madem sen gelmiyorsun adamın adını soyadını söyle bana, sırf elindeki kağıtta ismim yazıyor diye tanımadığım birinin peşinden gidemem" diye mızıklandığım son telefon konuşmasından sonra elinde adım ve soyadım yazan kartonla havaalanında bana kimliğini gösterdiği ilk andan yine havaalanında uykusuzluktan şişmiş gözlerle el salladığı son ana kadar hepsi, her şey çok güzeldi.

içimdeki ayşarman ın coştuğunu farkettiğim tam şu anda yazmayı bırakıyorum.

:)

dibdidududu mudur?

2007-04-22T10:45:00.000+03:00

bana "bu kadar modern olmayın" dedi.
bana.
ben "bu kadar" ını geçtim modern olduğumu bile bilmiyordum.

erken ama kışlıkları kaldırdım. kar yağsa da çıkarmam artık.

canı sıkılınca evi, dolapları alt üst eden biriyim.
annemin kızıyım.

o an kulakların çınlasın seni burdan andığımda

2007-03-28T23:31:00.000+03:00

hafta içi her sabah aynı saatte -aynaya bakmadan yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladığım, acil durum kotumu ve kazağımı giydiğim, kafama bir bere/şapka geçirip dağınık saçlarımı kapattığım ve papuçlarımın bağcıklarını bağlamadan evden fırladığım sabahlarda da sakin sakin hazırlanıp, süslenip, fönlenip, topukların üzerine tırmanıp evden çıktığım sabahlarda da komşum olduğunu sandığım bir adama gülümseyerek günaydın diyorum. o da aynısını yapıyor. önce kim başlattı hatırlamıyorum. sonra o her erkek gibi binmeden önce arabasının sağına soluna bakarken ben binip gidiyorum.
artık yeni bir kravat taktığında, daha spor giyindiğinde, başka bir takımının ceketini başka bir takımının pantolonuyla giydiğinde farkediyorum.

ben sana, bu adama dediğim kadar çok günaydın demedim.
kıyafetlerin, vitrinlerden takip ettiğim, gelip geçen sezon ürünleri gibi.

işte tam sen arayıp "günaydın" dediğinde, oturduğum yerden adama bakarken bunları düşünüyordum.
ben günaydın aşkım ya, var ya tam aradığında ne düşünüyordum biliyor musun dediğimde "hah dur bakalım sabahın bu saatinde ne düşündün, şimdi ne gelecek" demeseydin sana da söyleyecektim.
artık ölsem söylemem sen de biliyorsun, ısrar etmiyorsun.

sabah sabah niye o kadar neşeliydin?

neyleyim ki sana çatabilmirem

2007-03-05T22:32:00.000+02:00

uykulu sabahların birinde arabadan inerken cam binanın aynalı camındaki görüntümle karşılaştığımdan beri işe daha şık gidiyorum. evet tek sebep bu.
Her sabah tam arabadan inerken o camdaki yansımama hayranım. Artık ben daha şıkım arabam daha temiz. Her sabah bir anlığına adeta bir Güler Sabancı'yım hatta Hanzade Doğan' ım.

Off aman Nalan' ı günahım kadar sevmem. Fakat Nalan' ın nostalji albümü, sus yeter haykırıp durma kişisi Muazzez Ersoy' un 564725 tane nostalji albümüne bin basar.

Einstein izafiyet teorisini icat ettiği günden beri, güzel günler çabuk geçer, kötü günler uzar da uzar. Yapacak bişey yok.

Çok pis küresel ısındık nasıl soğuyacağız bilmem.

akarız dereler gibi denizlere

2007-02-12T21:53:00.000+02:00

14 şubat sevgililer gününü idrak etmeye hazırlandığımız şu mubarek günlerde öyle büyük saçmalıyorum ki allah sonumuzu hayır etsin.

amin.

belki de en güzeli böyle.

ölşam ölşam ölşam hemen şimdi.

2007-02-03T23:44:00.000+02:00

reklamlarda hava soğudu kalkalım artık diyen kız var ya işte ben o kızım.
fakat elektrik dedin de aklıma geldi ben faturayı ödemedim diyen kız da benim. hatta iyi günümdeysem bugün son günü ama diyerek açıklama da yaparım.

yaparım.

arkadaşının babasının cenazesinde okunan duayı huşu içinde dinlerken son aldığı siyah elbisenin altına evdekilerden uygun ayakkabı düşünüp, bulamayıp çıkışta ayakkabı bakmayı planlayan da benim.
fakat kamera şehrazat ın ölmüş kocasının duvardaki fotoğraflarına zoom yaptığında salya sümük ağlayan da benim.

canı sıkılınca edirne'ye doğru yola çıkıp, ağlayarak kilometrelerce az gitmiş uz gitmişken kendine gelip ilk çıkıştan U dönüp tıpış tıpış evine dönen de benim.
aynaya bakıp gözyaşına dayanıklı rimeli bulan köşe olacak diye düşünen de benim.

canım çok sıkkın.

sadece geleceği görmek istiyorum. çok şey mi istiyorum?

karşıyım karşı, her şeye karşı

2007-01-29T19:23:00.000+02:00

seneler önce kredi kartı sevmeyen ve kullanmayan babam haberleri izlerken dönüp bana "al bak işte. devam et sen de. ~zede olunca sezen aksu'yu ararsın ne güzel, sakın benden bişey bekleme " demişti.

dün gibi aklımda.

o sırada tv de kartzedeharunkolçak sezen aksu'ya teşekkür ediyordu.

yetiş ya sezen!

bir tanem söyle canım ne istersen iste benden. istersen geçsin hayat bayramlarla seyranlarla istersen gelsin bahar sümbüllerle salkımlarla

2007-01-10T22:11:00.000+02:00

lallarallalallarallalallarallalallarallalallarallalallarallalallaralla

sebeplerim çok sağlam da size göstermedim diyemedim.

2006-12-30T22:23:00.000+02:00

arkasından konuşmak gibi olacak ama 2006 hiç ümit vaad etmiyordu. çok da fena olmayarak şaşırttı beni.
fakat 2007 den gerçekten hiç ümitli değilim. 2000 kısmı tamam da 7 beni rahatsız ediyor.
ne demek sadece 1'e ve kendisine ....
bu nasıl cüret anlamadım hiç.

-işyerindeki performans puanım bb.
herşey çok iyiymiş de çok izin almışım. üstelik sağlam bir sebep göstermeden.
sağlam derken?

katma değer vergisi

2006-12-26T01:19:00.000+02:00

ben bi kere kaza yaşamıştım. arabayı ben kullanmıyordum. yan koltukta oturuyordum. gözümde güneş gözlükleri ayaklarımı toplamış uyuyordum. bu arada aklıma geldi hiç tatlıses turizmin otobüsleriyle mardin'e gittiniz mi? ben gittim. şöyle bir anons oluyor. otobüs içinde kabuklu yemiş yemek ve ayakkabıları çıkartmak yasaktır. vallahi ben kendim hem de kulaklarımla duydum. ayakkabılarımı da çıkartmış ayaklarımı da toplamıştım tam o anda. gerçi arkadakiler de lahmacun yemişlerdi buram buram kokusu gelmişti. buram buram da ne saçma bişeymiş. ama allah için hiç ibrahim tatlıses çalmadılar yol boyunca.

neyse konu dağılmasın işte kaza olurken ben uyuyordum. yani tam biz hızla öndeki tankere çarpmak üzereyken, hissettim mi ne gözlerimi açtım. hani filmlerde olur ya aynı öyle hızla tankere yaklaşmamızı gördüm. sadece saniyeler süren o kısacık anda o kadar çok şey geldi ki aklıma.
önce gözlüklerim kırılır gözüme batar diye düşünüp ellerimle gözlerimi kapattım. ki ön cam patladığı için bileklerimin iç kısmında hala cam kesiği izleri vardır. seviyorum o izleri.
sonra kafamda hemen kaza sonrasının filmini çektim. telefonumdan 1 nolu kişiyi arıyorlar. annem o. hay allah dedim, önce anneme söylemeselerdi. ama artık çok geç. ölmezsem 1 numarayı değiştireyim. kim olsun bulamadım o sürede ama kesin değiştirmem lazım karar verdim.
sonra yapacaklarım, yaptıklarım, babamla en son kavgam falan geçti aklımdan. tam o ara o ha be dedim gerçekmiş hayatım bi film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden.
o sırada sabah duş alıp yola çıkmış olmam iyi oldu diye düşündüm.
bi de ulan finallere eşşek gibi çalıştık, verdik, okul bitti şimdi ölünür mü diye düşündüm.
sonra öbür tarafta boku yedim diye düşündüm. bugün allah için ne yaptım? allahım dün ne yapmıştım? geçen ay? off inanıyorum ama ya dedim vallahi çok pis inanıyorum.
bunların hepsini içimden dedim. dışımdan o ara kelime-i şehadet getiriyormuşum. nasıl bağırıyorsam uyuyan canım sürücümüz sesime uyanmış.
neyse biz zar zor arabadan çıktık. arabanın önü haşat olmuş ve dumanlar çıkıyordu. araba patlayacak diye aceleyle emniyet kemerimi açmaya çalışırken de biraz bileklerim kesildi.araba patlamadı, filmlerde hep patlardı. radyatörün suyuymuş o dumanlar.
emniyet kemerinin izi bedenimde morluk olarak kaldı 1 ay gibi bir süre. başka da bir hasar yoktu. tek hasarı ben ve araba aldık.
sonra ben 2 numaraya haber verdim. 1 le 3e söyleme ben gelene kadar dedim. tamam dedi 2 numara.
3numara masrafları karşıladı, 1numara evde 41yasin okuttu, tavuklu pilav ve tulumba tatlısı yedirdi, ayran içirdi. 4numara telefon etti. sen arabayı rüyanda görürsün artık dedi. ölüyordum lan hayvan dedim.

bak şimdi.
aslında ben sadece, fiş yazarken insan koskoca bir yılı tekrar yaşıyor. orada bunu yedim buradan bunu aldım gibi günler film şeridi gibi geçiyor insanın gözünün önünden diyecektim.
ben var ya konuşurken de böyleyim, dağılıyorum.
bu arada fişlere bakınca koskoca yıl sadece yemişim içmişim giymişim gibi.

kendimi çok boş hissettim birden.

seni pamuklara sarmalar sararım

2006-12-24T15:40:00.000+02:00

ben ünlü gördüm mü bakarım.
ünlünün kim olduğuna göre ya sadece bakarım ya da gider konuşurum.
baştan söylüyorum bunu.

biz böyle çok yeniydik. yeni bile değildik yoktuk henüz. ben sakızhanım o mahurbeydi. yani eli elime değmemişti de belki kazara teğet geçmişti, değeyazmıştı. emin değilim belki o bile olmamıştı.
ben ona kol düğmelerine hayran olduğumu söylememiştim, o da ellerin ne güzel dememişti.

ahval ve şerait bu durumdayken o tarabya senin bu balıkçı benim restoran restoran dolaşıyorduk. ben hala pek de balık sevmediğimi, balık yerken yorulduğumu, balıkla doymuş hissetmediğimi, üstelik anason kokusundan nefret ettiğimi falan söylememişim demek ki.

yine böyle bir akşam iş çıkışı kuaföre gidip saçımı makyajımı yaptırıp terzime uğradım. o gece için özel olarak hazırlattığım elbisemi terzimin yardımıyla giyip boy aynasında şöyle bir kendime baktım. kürkümü de omuzlarıma aldıktan sonra hazırdım.
zaten tam da randevulaştığımız saat gelmiş mahurbeyimiz aşağıda beni bekliyordu, indim.
restorana girince vestiyere kürkümü bırakıp sivri topuklarım üzerinde önde şef arkada ben masaya doğru ilerlerken çok sakindim.

veya

işten çıkmaya yarım saat kala tuvalete gittim aceleyle dişlerimi fırçalayıp, elimi yüzümü yıkayıp makyaj yaptım, oje sürdüm, iki arkadaşım nefeslerini tüketirken ojeler kurusun diye üçüncüsü saçımı tarayıp kendince şekil verdi. ben sonra üzerimdeki tişörtü ve kotumu çıkarıp elbisemi giydim. ben penti süper ince çorapları giyerken soket çorabın bileklerimde bıraktığı izi gidermek için aptalca şeyler yaptık. ayakkabılarım arabadaydı tekrar spor ayakkabılarımı giydim.
sonra ben kulağımda telefon, tarifle restoran bulmaya çalıştım. sonunda buldum. durdum ayakkabıları değiştirdim. indim anahtarı çocuğa verdim, restorana girdim. vestiyere ceketimi verdikten sonra durun bi dakka cebinden bişeyler alcam diye geri istedim adam odaya geri gitti getirdi. cebimdeki bissürü ıvırzıvır arasından alacaklarımı ayıklarken isterseniz onları sizin için atabilirim dedi amcam. ne iyi olur dedim gülerek.
şef bana buyrun hoşgeldiniz derken ayağa kalkmış mahurbeyi gördüm ben gördüm sağolun diyerek telaşla masaya doğru yürüdüm.

işte böyle bir akşamdı. sana denizi gör diye bu sandalyeyi ayırdım demişti ben restoranın içine sırtım dönük otururken. tamam iyi olur demiştim.
sonra biz işten güçten oradan buradan vallahi şimdi hiç hatırlamadığım şeylerden konuşarak balıklarımızı yerken arka masadaki kalabalık fazla gürültü yapmıştı. çok neşelilerdi konuşup gülüp duruyorlardı.
bişey mi kutluyorlar demiştim. yoo kalabalıklar biraz demişti. rahatsız olduysan kalkalım demişti. yok merak ettim sadece demiştim ama dönüp de arkamı bakmamıştım.

sonra biz yedik içtik kalkarken arka masadakiler hala oradaydı. sadece şöyle yürürken bir göz attım hani biyerden kalkarken şöyle bir etrafına bakınırsın ya öyle. kaldım öylece. sezen aksu bana bakıyordu. nasıl güzel gülümsüyordu. tam o anda mahurbeyimiz beni omuzlarımdan tuttu sonra sarıldı bana, iyi akşamlar dedi masaya ve biz öyle çıkışa yürüdük masaların arasından. ben adım attım mı emin değilim. belki ayaklarım yere de basmıyordu. yani en fazla beni sarhoş sanmışlardır.

neyse sonra aramızda, ne sanıyorsun ki üzerine mi atlayacaktım, gece mahvolurdu, sen dağılırdın, şimdi de mahvoldu, sana ne sen mi beni düzelteceksin, üff tamam sus içim şişti konulu çok cümleler gitti geldi.
bu arada bir baktık hanım, bey gitmiş. kavga ederken komik oluyor tabi normaldir.

sonra sizin de bildiğiniz gibi gökten 3 ayva düşmüş.

konuşmam hazır nobel nerede.

2006-12-14T22:00:00.000+02:00

birine telefon edip naber nasılsın, napıyorsun diye sorulduğunda iyiyim sağol sen nasılsın der değil mi? yani genelde öyledir. ama babam illa tam o anda ne yaptığını söyler. hiç şaşmaz. senin acelen olup olmadığı veya yaptığı şeyin önemsizliği hiç önemli değildir, sorduysan cevabı da dinlemek zorundasındır. cevap tam şimdi atatürk bulvarında yürüyorum, hani filanca yerde otururken komşuyduk bilmemne beyler vardı ya onun bürosuna gidiyorum, evdeyim annenle oturuyoruz, annen bi telefon edecek evdelerse belki dayınlara gidecez gibi gibi gibi olsa bile.

neyse aradım babamı o kaçınılmaz girizgahtan sonra baba dedim hani bi kız var diyordun ya hani senin bi arkadaşının kızıymış. ha kim o dedi. hani cv sini verelim sana, sizin oraya işe sok diyordun ya hatırla işte dedim. haa o şeyin kızı hani sen de tanırsın falanca yerdeyken derken neyse boşver baba o kız cv sini yollasın bana dedim eleman alıyoruz biz. hah tamam çok yaşa dedi. hadi öptüm kapattım ben dedim. kapattık.

10 dk. sonra aradı sanki 10yıl önce konuşmuşuz gibi bana 10dk önceki konuşmayı hatırlattı. hani filanca filancanın kızı vardı ya ben sana işe sok diyordum sen de cv yollasın diye beni aradın dın dın dın uzattı uzattı ee baba dedim eeee? ben şimdi babasına senin telefonunu verdim o da kıza verecek, kız seni arayacak artık siz konuşun nasıl yapacaksınız dedi. tamam baba dedim. heh aferin kızla ilgilen bak düzgün bir işe giremedi senelerdir hadi bakalım dedi. tamam baba dedim. tamam. nereden aklına geldi demek bak aklında kalmış ben söyleyince dedi aferin dedi. tamam baba dedim. tam kapatıyorduk bak ne dicem ahhbuben dedi efendim baba dedim kıza iyi davran çekinir o şimdi dedi. tamam baba dövmem dedim. neyse tamam sen bilirsin de ben söyliim yine de dedi. 1milyonuncu kez tamam baba dedim kapattık.

sonra kız aradı, tanıştık telefonda, biraz konuştuk vs. sonra ben ondan sadece cv'nin olduğu bir mail beklerken yanında bir yazı da geldi.

bana aslında şimdi çalıştığı işten memnun olduğunu, iş ve şehir değiştirmeyi düşünmediğini vs vs yi anlatıyordu. onu düşündüğümüz için teşekkür ediyordu. babasının niçin hala ona üstelik başka bir şehirde iş aradığını anlamam için de bu maili yazıyordu. biliyordu ki babası dolayısıyla babam bu işi takip edeceklerdi. aslında mesele onun erkek arkadaşıydı. babası uzaklaşırsa belki vazgeçer ümidiyle onu şehirden dolayısıyla erkek arkadaşından uzaklaştırmak istiyordu. o,bu ve şu sebepten bir türlü erkek arkadaşını kabul etmiyordu ailesi.
onlarla ters düşmek de istemiyordu. işe başvurmuş olmak ama kabul edilmemiş olmak en güzel çözümdü. eğer bana ters gelmezse tabii.

telefon ettim kıza.
mailini aldım dedim. ben çok arada kaldım size de yanlış izlenim vermek istemedim, yani güzel bir fırsat olduğunun farkındayım dedi. güldüm. zaten cv in çok zayıf, ingilizcen de yetersiz yani seni görüşmeye çağıramayacağız, üzgünüm dedim. tamam çok sağolun dedi.

sonra iş takipçi babam aradı. baba kız sadece mezun olmuş başka da bişey yapmamış dedim. nasıl yani dedi. tecrübesi yok, yabancı dili yok sıfır yani olmaz bu iş dedim.
hmm neyse bakarız artık dedi.

şimdilerde babam ve kızın babası bizim köydeki yabancı dil kurslarını araştırmıyorsa yıldız tilbe olayım.

bu kadar.

yavaş yavaş kabul edelim

2006-12-07T22:09:00.000+02:00

hani seni çok özledim diyorsun ya kokunu özledim. ben de labrotooar kokuyorum ben ya diyorum, gülüp avcunu kokla işte o koku diyorsun, nivea soft o diyorum.

susuyorsun, biliyorum kızıyorsun.

ama napalım ağlayalım mı.

avucum mandalina kokuyor tam şimdi, ararsan söylemem.

...hala devam hala figan hem de bile bile

2006-12-06T22:21:00.000+02:00

fidel castro'nun başbakan olduğu
honore de balzac'ın otuz yaşındaki kadın ı yazdığı
neil armstrong'un ilk sivil astronot seçildiği,
cemal abdül nasır'ın darbeyle mısır'da krallık rejimini sona erdirdiği
adnan menderes'in ve bülent ecevit'in milletvekili olduğu
uğur mumcu'nun köşe yazarlığına başladığı
jim carrey'nin yıldızının parladığı
kanuni sultan süleyman'ın mohaç seferine çıktığı
bill clinton'ın arkansas a vali seçildiği,
yaşar kemal' in ince memed ile ödül kazandığı
beyazıd ın annesi hürrem sultan'ı kaybettiği
vivaldi'nin opera yazmaya başladığı
van gogh'un patates yiyenler tablosunu yaptığı
mendelev'in inorganik kimya profesörü olduğu
elvis presley'in öldüğü

annemin ikiz çocuklarını ilkokula yazdırdığı

yaştayım.

nasıl da mecburmuşuz..sabretmeye..sevmeye..öğrenmeye.

ben kuşlardan da küçüktüm bir gece vaktiydi

2006-12-03T03:02:00.000+02:00

uyuyordum ben. bir fotoğraf ve iki satır için uyandım. olsun napalım.
tekrar yatmadan önce pencereden baksam, kar yağıyor olsa ne güzel olurdu.

kasım bitti.

2006-11-30T00:37:00.000+02:00

eskiden, biz çok küçükken, yeni yeni okur yazarken, yedi tane çizgi çizer hani adam asmaca oynarken yaptığımız gibi arkadaşımıza sorardık buraya kedi eti yedi yi sığdırabilir misin?
sonra 6 tane kutucuk yapar buraya akdeniz yaz, karadeniz yaz derdik.
bilemeyen birileri mutlaka olurdu.
herkes bilse bile eve gelir annemize sorardık. o kesin bilmezdi.
hatta biz sorudaki cinliği açıklayınca çok abartılı bir şekilde şaşırırdı.
biz onun bilmemesine veya akıl edememesine şaşırmazdık.
"hay allah"tı, "kandırdınız beni" ydi, bütün aferin forte ler bizeydi.

işte her sabah radyoda o şarkıya rastladığımda acaba diyorum, nazan öncel 'in hedef kitlesi bizim mahalledeki atatürk ilkokulu mu?

otur sıfır.

everyway that i can veya bir emrahsever olarak sevdim mi tam severim sildim mi bir kalemde

2006-11-14T01:07:00.000+02:00

iki gündür uzaktan uzaktan bazen isteyerek bazen istemeyerek duyuyordum. bazılarından açıkça bazılarından üstü kapalı bir şekilde rica etti. kimse kabul etmedi. kimi tembellikten kimi sorumluluk almak istemediğinden kimi de bana ne, ne hali varsa görsün diye düşündüğünden.

işte bu kadar bencil, o okurken atılmak için can attığımız özel sektördeki iş hayatı.

sonra o kahvesini alıp sigara içmeye çıktığında ben de şekerli sıcak suyumu aldım çıktım. midem ağrıyor şu günlerde famotidinlere doyamıyorum sevgili okuyucu.
konuşmadığımız için birbirimize bakmayız hiç, nezaketen bile gülümsemeyiz. suyumun şekerini karıştırdım, bardağı iki elimle tutup ellerimi ısıttım. o bana bakmazken "iznini ayarlayamadın mı
niye birini arıyorsun" dedim.

risk.

en son yaklaşık 8 ay önce bana yoktan yere henüz sabahın köründe sadece işi ters gitti diye avazı çıktığı kadar ağız dolusu bağırmıştı. laboratuvarın tam ortasında. ben henüz uyanamamışken ona bakakalmıştım, kilitlenmiştim. o hala devam ederken niye bağırıyorsun bağırma demişim. demiştim ben de hatırlıyorum. sonrasında en sevgili koordinatörümüz olayı olağan iş ortamı gerginliği kapsamında ele alıp bizi bir sakinleşme, kaynaşma yemeğine davet ettiğinde "gerek yok" demiştim. "ben bu hadisenin içinde değilim, sakinim, kaynaşacak da değilim. benden özür dilemesi için sizin ortaya bir konuşma yapmanıza, yemek yememize gerek yok. özür dilemeyecekse de problem değil"

sonra gelip yarım ağızla özür diledi, tüm işleri çok ters gidiyordu, baskı altındaydı, kendini kaybetmişti, nişanlısıyla arası bozuktu çok üzgündü, benimle arasının bozuk olmasını istemiyordu.
veya sevgili koordinatörümüz git özür dile demişti ve o işten çıkarılmaktan, uyarı almaktan, maaşından kesilmesinden, kötü performans raporundan korkuyordu.
"peki önemli değil unuturuz" dedim.
belki sahiden unutacaktım belki de sadece sevgili koordinatörümüz "uzatma ahhbuben" der diye korktum.

işte bu kadar ikiyüzlü, o okurken atılmak için can attığımız özel sektördeki iş hayatı.

unutmadım nitekim. o günden sonra onu yok saydım.

yok saymalarımı anlamamazlıktan geldi, bir iki aramızı düzeltme denemesi oldu. ama ben duvarı örmüş sıvamış üzerine bir kat astarı geçmiştim bile. sonra o da vazgeçti.

risk.

bana sana ne diyebilirdi.
ben olsam derdim.
demedi.

bana oradan buradan bütün izin haklarını kullanmasına rağmen balayında bilmem nereye gidebilmek için haftasonuna birleştireceği 3güne daha ihtiyacı olduğunu söyledi.
büyükbaşlar programını takip edecek birini bul git demişler.
kimseyi bulamıyordu.

ne çalışıyorsun? dedim. bana bir çırpıda ne çalıştığını, o 3günde yapılacakları anlattı. tamam ben yaparım ama yaz bunları unuturum ben dedim.
böyle baktı bana.
mesai yapman gerekebilir dedi ve bunu ödemeyecekler sana. olsun dedim.
bakmaya devam etti.
işini sabote edemem merak etme çok belli olur benim yaptığım dedim.
güldük.
niye yapıyorsun ki dedi. çırpındığının farkındayım, empati şeettim dedim. acıdın bana dedi. benim yükselenim balık ya çok yükseldi sana bakarken dedim.
güldük.
ben o zaman XL bey'e söylüyorum dedi. söyle dedim. telaşla çıktı gitti.

öğleden sonra ayrıntılı bir 3günlük program çıktısıyla geldi. her sayfada 1gün, her günün sonunda teşekkür ederim yazıyordu.
verirken teşekkür etti birkaç kez. çok şaşırmıştı. ne diyeceğini bilemiyordu. öyle dedi.

günün sonunda executive producer yazısı üzerimizden geçer, güzel bir müzik eşliğinde cast akarken ben iç huzuruyla yatağımda uyur vaziyette görüntülenirim sanıyordum.

saat 2:30
yazı mazı yok, müzik winamp'tan gelen random salaksapan şeyler, içimdeki de huzur değil kendime kızgınlık.

enayiliğime doymayayım.

balık deniz seviyesine indi nitekim.

ahh yine yol yol üstüne

2006-11-04T20:05:00.000+02:00

bundan 10yıl önce en berbat ilimizin en berbat ilçesinde sadece çok fazla kredisi var diye aldıkları derse, nezaketen gelen ve henüz suyun H2O olduğunu bilmeyen yaşları benim herşeye rağmen kişisel tarihimdeki en güzel yaşım dediğim o yılki yaşımdan en fazla 3 yaş küçük lise son sınıf öğrencilerine organik kimya anlatıyordum.
havanda su dövüyordum.

belki ileride lazım olur kızım diye, bayanlara en yakışan mesleklerden biri diye, sadece babam istiyor diye, babamı seviyorum/kıramıyorum diye, babamın bir bildiği vardır diye, asla sev(e)mediğim bir meslekte 657'ye tabiydim.

sigara içmiyordum ama bolca sigara dumanı soluyordum sırf odadan dışarı çıkınca ayakkabınızı nereden aldınız hocam, eteğiniz ne güzelmiş örtmenimleri duymamak için.
çay sevmiyordum ama soğuk ve deterejansız suyla yalap şap yıkanmış bardaklardan çay içiyordum sırf kendi kupamı kullandığımda başlarda biz de böyleydik alışırsınız hocaanımları duymamak için.

657 kızıyor diye, çok üşümeme rağmen etek giyiyordum.

ha dağıldı ha dağılacak gibi giden otobüste erkek yanına oturmam sakıncalı bulunduğu amaaan hocaanım buralar kaldırmaz böyle şeyi olduğu için, sınıfında köklü ve büyük bir temizlik kampanyası başlatması gerekirken ortama uymuş ve kafasındaki bitlerin artık net bir şekilde uzaktan bile görülebildiği bir kadınla yan yana ilden taaa ilçeye kadar gidiyordum her sabah. akşam eve gelip kafa derimi neredeyse kazıyarak yıkıyordum, kwell in kötü kokusuna katlanarak.

cep telefonu almıyordum sırf bana kolay ulaşamasınlar vicdan azabı duysunlar diye.
kazandığımdan çok harcıyordum sırf yanlış mı yaptık acaba dön gel desinler diye.
-lar, -ler diyorum ama değil. sadece babam.

lise öğrencileri tahta kurşun kalemi bile düşünerek açarken rotring kalemine yumuşak uç beğenemeyen ilkokul yaşındaki kuzenlerimden yavaş yavaş nefret etmeye başladığımı farkedip kendimle kavga ediyordum.

ülkedeki herbir şeyin dağılımının eşitsizliği şak diye yüzüme çarpmış, sersemsalak bir yıl geçirirken ben, hala kim kimi bıraktı konusunda uzlaşamadığım kişinin sen napıyorsun ya orada delirdin mi bırak gelseneleri çok anlamsız, yapmacık, yavan geliyordu bana.
o bu mu ve dahası ben bu muydum şaşakalıyordum.

lisede ödev olanları saymazsak ilk kez gerçekten mektup yazıyordum, ilk kez pul alıp zarfa yapıştırıyordum, ilk kez mektup bekliyordum, ilk kez bir mektubu tekrar tekrar açıp okuyordum

o yağmuru seviyordu ben manyak gibi yağmurlar ı dinliyordum.
şebnem ferah her deliğe gidip konser verirken benim olduğum tarafta kaseti bile satılmıyordu. trt zaten şebnem ferah yayınlamıyordu.

ben aylar sonra kafamda milyon kere klibini çektiğim yağmurlar ın klibini görüyordum.
çok şaşırıyordum.

çok güzel klip.

hala en güzel klip.

böyleyken böyle

2006-10-20T20:24:00.000+03:00

onca şey arasında en çok yapıkredi nin logosunun ve renklerinin değişmesine üzülüyorum yeminlen.
yeni logo ve renkler nasıl çirkin, nasıl soluk, nasıl ölü gibi.

olmamış.

.

2006-10-15T20:26:00.000+03:00

Ben de bir sigara yaktım. Sesimi çıkarmadan bekledim. Hep kaçtığımız, ertelediğimiz bir konuşmaydı belki de bu. Böyle konuşmaları sevmem. Eğer bir konuşmanın sonunda kimsenin istediği olmayacaksa konuşmak neye yarar? Ben sonlardan kaçarım hep. Sonla yüzleşmeyi sevmem.*

*başucumda müzik-kürşat başar-

khr fr

2006-10-13T17:31:00.000+03:00

fransa'yı arabama kazıdığı yamuk yumuk* khr fr harfleriyle protesto ettiğini zanneden arkadaşım.
1.çok hızlısın.
2.fransa'yı temsilen birileri gelip yazını okuyacaksa haber ver de hemen sildirmeyeyim.
3.sayende seneye yine fransızlara ait olan bir sigorta şirketine daha fazla para ödeyeceğim.
4.yabancıların hakim olduğu ve sömüre sömüre hareket ettiği bir sektörde knowhow suz çalışan bana** ve şirketime 1 iş günü kaybettirdin.
5.bu koşullarda nobel benim hakkımdı.
6.sahi biz bi ara italya'yı protesto etmiştik nooldu? hala ediyor muyuz?
7.bitti.

*simetri takıntım yok.
**işini çok seven biriyim tek sorunum sabah erken kalkmak. çok ciddiyim.

"ağladığım belli olmasın diye gözlüğü çıkarmıyorum"

2006-10-01T15:21:00.000+03:00

canımız sıkılmıştı gittik çay aldık kendimize. dolapta içinde minicik çokoprenslerden olan bir paket vardı. çayla birlikte sekiz on tane de onlardan yedik. sonra tam işe dönerken gel bi su içelim dedi. döndük bir bardak da su içtik. kendimize geldik.
herkes cihazının başına oturdu. uzaktan bana seslendi. baktım. pis pis sırıtıyordu. noldu dedim. kızma ama bişe dicem dedi. ne söyle çabuk dedim. sen oruçluydun dedi.

vakti zamanında yine ben oruçluyken ve unutup su içiyorken bana içme sen oruçlusun demiş ben de ağzımdaki suyu dışarı püskürtüp ya kızım insan içtikten sonra hatırlatır yuh demişim. hatırlamıyorum ama demişimdir.

işten dönüp de evde kendime yiyecek bişeyler hazırlarken telefonum çaldı. arayanın ismini gördüm ama hiç düşünemedim o an. "kapıyı açsana" dedi. ne kapısı niye derken ayıldım. açtım karşımda pis pis sırıtıyordu.

gelecem geliyorum diye bana gün tarih saat verdiği ve gelemediği zamanlardan birinde, haber verme bana. gel, geldim diye ara beni demişim. dedim evet çok kızmıştım.

bu vesileyle anladım ki muhitinde sözü geçen biriyim.

just a slob like one of us

2006-09-27T22:02:00.000+03:00

telefonuma gelen mesajı buraya da yazıyorum ki duymayanlar duysun.

"world üyesi shell ve türkpetrol istasyonlarından tek seferde 75 ytl ve üzeri akaryakıt alın 1lt coca-cola kazanın! bu büyük fırsatı kaçırmayın!"

aynen böyle.
şimdi ben koşa koşa en yakın shell' e gidiyorum.

hadi siz de koşun.
bu iyiliğimi de unutmayın.

aiuto

2006-09-22T19:44:00.000+03:00

benim hiç bilmediğim bir dilde cv'im var.

benim ismimi uzun vadeli projelere yazan bir koordinatörüm var.

per favore mi auiti

yani hakkaten mi gidiyorsun kısmet bu kadar mı diyorsun

2006-09-09T03:08:00.000+03:00

bugün kabalcı'da yazarı penelope russianoff olan bir kitap gördüm.
ismi "ne zaman mutlu olacağım?" dı.
hemen uzandım almak için.
bir kitap okuyup hayatım değişecekti en nihayetinde.
aldım arka kapağına baktım alışkanlıkla.
okudum kitap hakkında birşeyler.
ve fiyatını gördüm.
3ytl. -yazıyla üçyetele-
ben alışamadım daha diyenler için üç milyon lira.

kafamı bir kaldırdım indirimli kitaplar rafının önündeyim.

ha..iktir iç sesiyle kitabı yerine koydum.
bana benim bulamadığım cevabı verecek kitap 3ytl hem de indirimli kitaplar reyonundaysa öğrenmek istemiyorum cevabı.

böyle daha iyi.

bu kadar da materyalistim.
bi' de oportunist.
bi' de chemist.
başka da bi' b.k değilim zaten.

sen beni tanımazsın.

2006-08-26T11:42:00.000+03:00

"babamın memuriyeti dolayısıyla... " diye başlayan bir cümle kuramadım ben hiç.

köyümüz de olmadı bizim hiç. okulllar tatil olunca köye gidenleri kıskandım bu yüzden.
ilkokulda öğretmene en yakın sırada oturan kalem silgi cetvel istediğinde ilk uzatan kişi oldum hep. yakam hep ütülü, çoraplarım hep bembeyaz, saçlarım hep tokalı, toplu ve beyaz kurdeleliydi. daha utanç verici olan annem ve ilkokul öğretmenim aynı altın gününün iştirakçileriydiler. ben eskeza ayıp, kötü bir şey yaptığımda öğretmenim yakışıyor mu sana ahhbuben derdi sevimli sevimli. sevmezdim ben ilkokul öğretmenimi hala da sevmem, aramam.

babane demedim hiç. babam da anne dememiş. bikere demiş bulunmuş "bana anne deme ben senin annen değilim " demiş arkasından analık diye bahsettiği kadın. bu cümleciği kırmızı yapayım çok kırmızı çok bold bir cümlecik bu.
ben de ona babanelik dermişim küçükken. hatırlamıyorum.
şimdi bişey demiyorum.

her anneler gününde yayınlanan ayvalık'ta çekilmiş zeynep değirmencioğlu filmlerini de seyredemedik bu yüzden ağız tadıyla.

yalnız olmayı sevmiyorum. hani böyle şiir okuma ses tonuyla ..."doğarken de yalnız değil miydik zaten..." diye biten konuşmalar vardır ya. bu cümlecik 3noktalı ve italik olmalı.
değildik efendim. değilmişiz. doktor tam giderken annem hemşirelere durun kaldırmayın yatağı bişey batıyor karnıma demiş. hemşireler doktor bey demiş. doktor dönmüş, bakmış. aa kaldırmayın bitane daha var demiş. belki has.iktir de demiştir. benmişim batan.
evet o ana kadar kimse bilmiyormuş. tamam o zamanlar ultrason olmayabilir ama milattan önce de doğmuş değilim. fakat annem ben bunu bikere yaptım zor bişey değil ne gidecem zırt pırt doktora diyen bir kişilik olduğu için bir kere doktora gitmiş 9ay boyunca . o da sanırım ilk 2ay içerisinde bir zaman.

babam eve gelen ebeyi hala minnetle anar. bi terslik var ben anlamadım hastaneye götür çocuğum sen bunu dediği için.

evet bir terslik var ben de hala anlamış değilim.

imdat

2006-08-20T12:09:00.000+03:00

9tane büyük boy banyo sabunu.
17tane el sabunu.
2tane dove.
1tane sebamed.
1tane bebe sabunu.
birsürü çeşitli otellerden hatıra niyetine alınmış minik sabun.
pazardan 10tanesi 1ytl ye rengarenk çeşit çeşit kokulu sabun.

banyoyu temizlerken saydım hepsi bu kadar.
markete yoğurt, süt almaya girip illa en az 1sabun almadan çıkamıyor olmak bir hastalıksa tedavi olmak istiyorum.

sabun da çabuk biten bişey değil ki üstelik 1kişi kullanırken.bilmiyorum ki ne zaman biter bu kadar sabun. bunlar bitinceye kadar almadan durabilir miyim. zor.
biri buna dur desin.

nişan değil söz

2006-08-13T21:16:00.000+03:00

fonda sürekli dönüp duran aynı 5şarkı*, tepende öğlen güneşine siper şemsiye, aynı şemsiyenin altında bir de sevgilin varken uyuyakalmaktan daha güzel bişey varsa ben bilmiyorum.

*aman be hadi kalk kaynaşalım kız~~kenan doğulu
*hadi diyelim biri çok deli sevdi~~serdar ortaç
*ille de sen sen sen ille de sen~~unknown artist
*pişmeyene söyle ne denirdi hıı ~~hande yener
*kalbini mi kırdım afedersin~~demet akalın

152.*

2006-08-03T00:09:00.000+03:00

acilen 152. sayfasına gelinmesi gereken bir kitap, kurutulması gereken saç, toplansa ne güzel olurdu dediğim bir mutfak, dağınık bir masaüstü ve sabah 6:30 da kalkıp evinden alınması ve birlikte kahvaltıya gidilmesi gereken bir arkadaş ve 8:00 da başında olunması gereken bir iş varken ben bu saatte ne yapıyorum.
tamamen bilima adına insanlık adına kendimi paralıyorum.
evet bunun adı budur.
herşey bir tesadüfle başladı, elmanın newton'un kafasına düşmesi, lamın üzerindeki küfün farkedilmesi gibi..
tamamen saf ve hijyen duygularla cildi tahriş etmeyen alkolsüz, ıslak mendil almak istemiştim sadece. hani şu üzerinde bebek poposu resmi olanlardan. bu arada 4ü altta 4ü üstte toplam 8tane dişi olan bir yeğenim var benim. çok tatlı. büyüyünce bana teyze diyecek.

bak dağıldım ben şimdi. toparlayamam artık.

gidip kitap okuyayım bari. yeni bir kitap aldım okuyorum hayır hayır bitecek diye korktuğumdan okuyamıyorum. hani son kalmış çukulatayı bitmesin diye azar azar sindire sindire yersin ya işte öyle. çok fena güzel henüz 27. sayfasında olmama rağmen anladım.
hemen bıraktım o kitabı, ucuz diye aldığım diğer abidik gubidik kitaplara göz attım. birsürü ismi bile facia kitaplar.
kitapçıdaki kasiyer kız kitapların barkodlarını geçerken isimlerini mırıldanıyordu vazgeçti sonra.
aklıma çok eskiden marketten orkid neyin alınca kasadan geçmeye utandığım geldi. orkidi iki poşete koyardım gözükmesin diye.

bi geyik vardır bilir misiniz? ampulün icadı 1000.denemede gerçekleşmiş. edison'a sormuşlar 999kere olmayan şey, yaptığın yanlış neymiş diye. o da demiş ki olmayan bişey yoktu sadece ampulun icadı 1000 basamaklı bir deneydir. aynen böyle demiş.

biz birisi ofladıkça bu hikayeyi anlatmaya başlarız işyerinde. kimse tamamlayamadı henüz.
10gündür de bana anlatıyorlar. olmuyor ben 1000.basamağı göremeyeceğim.
sabahı düşününce işim, işimi düşününce bu geldi aklıma.

bu yazıyı referans kullanmadan bitiriyorum.
hıh.

* okumadım hala

deli kızım uyan

2006-07-24T22:26:00.000+03:00

sağ elimin yüzük parmağındaki, üzerinde kırmızı kurdelesi hala duran tamturuma bakmaktan kendimi alabilirsem, yaşayacağım, çalışacağım, yazacağım.
şimdilik dünya durdu.

öf ve püf

2006-07-18T01:14:00.000+03:00

sevgili günlük ben dün işe geç kaldım.
hem öyle böyle değil bayaaa bi geç kaldım.
ayrıca son 1haftadır üzerinde çalıştığım şey çıkmıyor. sonuç çıkmıyor yani. bir sonuç çıkıyor da istediğimiz sonuç değil. gerçi benim istediğim bir sonuç da yok ya neyse.
ve benim yeni bir deneme yapmak için hiçbir fikrim yok.
yeni fikirden vazgeçtim biri gelip de şimdiye kadar ne yaptın nedir durum dese ne diyeceğimi bilmiyorum.
hani verileri önümüze alıp inceleriz ya şey gibi hani bi bulmaca çeşidi var kırmızı kazaklı olan ayşe değildir. zehra'nın yanında oturan ali'nin kardeşi olan değildir gibi sorular olur sen de kim kimle komşu bulursun.
neyse durum anlatamadığım kadar karışık. zaten ben hiç çözemedim o bulmacaları, sıkıldım bıraktım. zaten bu rubik küp şeysi vardı ya onu da parçalara ayırır bütün yüzlerini aynı renk yapar takardım. sonra solo test vardı bir yol bulmuştuk hep tek taş kalıyordu tekrar tekrar ezbere taşları atlatıyor kendimizi dahi ilan ediyorduk. çok uğraştı bizimkiler zeka açıcı şeylerle ilgilenelim diye. satrançta da çoban matını öğrenince bütün hevesim kaçtı, çin damasına döndürdük satranç tahtasını .japon muydu yoksa.

böyle yaptık ettik diyorum ya benim en sevdiğim biricik erkek kardeşimden bahsediyorum. yani o olmasa yaptım ettim derdim. iyi ki varmış yoksa ablam çok sıkıcıydı satranç oynarken saat tutardı ayol. milyoner oynardık milyarder yoktu henüz paraları yazıları aynı hizaya gelecek şekilde sıralardı. ben bu kadar söylüyorum sen devamını anla sevgili günlüküm. iyi bir oyun arkadaşı olmasa da ablam da iyi ki varmış. sayesinde nazardır mazardır bişey olur diye bahsetmekten korktuğum bir yeğenim var öyle böyle değil. bak şimdi canım çekti hemen konuyu kapatıyorum.

o değil de gece gece bu uçaklar nasıl uçuyor bilemiyorum.
tehlikeli gibi.

uyumak lazım.

bir portre: kösem sultan'ın oğlu IV.murat

2006-07-07T14:44:00.000+03:00

benim bi arkadaşım var.
amaaan dedi.
pavlov'un köpecikleri gibi şartlanmışız 5 boş gün bulduk mu akdenizdir egedir yola koyuluyoruz. tatil dediğin bu mudur. koştur koştur yaşa koştur koştur tatile git. şu şehirde de sakin sakin yaşayalım biraz be dedi. her bi şey tam benim istediğim gibi olmuyorsa yarım da olmasın ulan dedii. afedersiniz ama o ulan dedi ben demedim.
nedir yahu. zorla değil ya dedi.

böyle çoştuktan sonra hemen plan yapmış sonra anlattığına göre plan şöyleymiş; hiçbir yere gitmicek, evde yayılacakmış geç kalkıp miskin miskin dolanıp hatta tarçının mutfağıdır, portakal ağacıdır dolaşıp yemek yapacakmış huzur bulmak için, hani yemek yapıp birilerine ikram edince çok mutlu oluyorum geyiği var ya onun gibi.
evden de ya alışveriş için ya da aylak aylak dolaşmak için çıkacakmış.
bir de hızını alamadı merak edenler adresi biliyorlar gelsinler bir zahmet dedi.

neyse en nihayetinde yıllık izninin bir bölümü olan bu bir haftanın sonuna geldi.

sonuç: portakal ağacı ve tarçının mutfağından birsürü tarifi okumuş okumuş, not almış sonra gitmiş malzemeleri almış eve gelmiş. tam başlayacakmış ki bakmış en önemli şey eksik.
tekrar çıkmış bir mini fırın almış sonra mixer almış sonra fiyatı çok uygun gelmiş teflon kek kalıbı almış. tam bir su ısıtıcısı almak üzereymiş ki kendine gelmiş mağazadan kendini dışarı atmış.

şimdi sonuca geliyorum, elde olanlar
-bir miktar ziyan edilmiş kek mek bişiler için malzeme,
- zararın dönüldüğü yerden artan malzemeler
-8ay taksiti ödenecek tefal faturası
-ziyan edilmiş 1haftalık boş gün

samimi olduğumuz için; halt etmişsin sen, iyi b.k yedin dedim.

farkındayım, çok pişmanım ama geçti artık dedi.

üzgün görünüyordu daha fazla üstüne gitmedim.

bir reklam

2006-07-02T12:57:00.000+03:00

akbank'ın son reklamı çok hoşuma gidiyor. seyretmelere doyamıyorum. ama gidip de akbank'ta hesap açtıracak ne bileyim kredi çekecek kadar değil. yani pratikte akbank'ın pek işine yaramıyor bu reklam. yani aslında banka reklamları ne işe yarar onu da bilmiyorum. çukulata, dondurma ne bileyim başka bişey değil ki bu reklam kışkırtsın seni de merak et git bi tane al. veya reklamların etkisiyle moda olan bir banka var mı ki?
hem kim reklamı çok güzel diye bankasını değiştirir ?

bir ara garantinin elma hesabı vardı, bir de reklamı vardı onun. güzeldi. ben o dönemler bol bol yeşil elma yedim reklamı seyrettikçe. fakat garanti bankasını sevmezdim hala da sevmem.

benim bir kuzenim vardı ki hala var. bir bitirme ödevi vardı. bir marka ve o markaya ait ürün yaratıp reklam kampanyası organize edeceklerdi 3arkadaşıyla. geldi bana sordu. ben de o zamanlar inşaat sektöründeyim ve bitmiş arge çalışmaları için reklam ajanslarından proje teklifleri alıyoruz şirket olarak.
yüksek maliyetten dolayı onay alamamış reklam dosyalarından bir tanesini verdim. ama dosya full. ışıkçının alacağı ücret bile yazıyor. üzerinde oynayın verin bunu dedim. maksat ödevi çabuk bitsin yaza kalmasın tatil yapabilsin falan filan.
isimleri değiştirip, ufak tefek oynamalar yapıp danışmanlarına götürmüşler taslağı. adam ali atıf bir'den zeki olmasın cinmiş .
bu güzel bir örnek siz de buna bakarak çok güzel bir proje oluşturabilirsiniz, fakat geç kalmadınız mı biraz herkes bugün getirdi projelerini demiş.
neyse geç meç bitidiler bitirme ödevini de okulu da.

bir özgür kız nil olma hayaliyle okuyan ve okulu bitiren kuzenciğim şimdi babasının tükkanında rafları düzenleyerek yaratıcılığını sergiliyor.
en son kasadaki pos makinelerini renklerine göre sıralayarak posmodern bir çalışma yaptı sergiledi.
babası gözleri dolarak izledi kızını, annesi altın gününde övgüyle bahsetti kızından, kendisi msn aracılığıyla kişisel çalışmasında pos makinelerinin yanında çekilmiş fotoğrafını yolladı bana.
mutlu olduk, aylecek gurur duyduk kendiyislen.

neyse ne demiştim akbank'ın son reklamı çok hoşuma gidiyor.

levent yüksel "ya sonra" yı çok güzel söylemiş. ısrarla dinleyiniz.

2006-06-28T00:38:00.000+03:00

sabahları power fm de geveze ve kompela'yı dinlemeyi seviyorum.
hatta çoğu sabah ben yolu tamamlayıp işe gelmek üzereyken programa katılan kompela'nın sözünü kesmemek için iş yerinin bahçesinde arabanın içerisinde oyalanıyorum ve o kadar yakındayken işe geç kalıyorum.
ve bana sabahları geç kaldığım 4 dakika için laf söylemeye üşenmeyen biri var biliyor musunuz?
fakat ben ona cevap vermeye üşeniyorum sabah sabah. o ona açıklama yapmayarak trip yaptığımı sanıyor. yok vallahi sadece üşeniyorum. ama bunu ona anlatmaya da üşeniyorum. sonra bazen bana akşam altıdan sonra kalır mısın diyor kalamam diyorum. kızıyor. söylemese de ben anlıyorum. mesela ben olsam kal derim sormam kalır mısın diye. o soruyor ve kaybediyor. kim der ki kalırım diye. ben demem. bir de haftasonu gelir misin?ler var ki çok talihsiz bir soru cümlesi. gelmem hele bu sıcaklarda hiç gelmem. kimse gelmez. aramız böyleyken gelip bana sen geçen sene fethiye ye gitmiştin di mi nerede kalmıştın diye soruyor. evet diyorum gittim, nerede kaldım hatırlamıyorum, otelin ismini unuttum diyorum. ben olsam anlarım söylemek istemiyor diye hatta hemen yazarım senaryoyu hıı bu sene de oraya gidecek ve beni görmek istemiyor orada. ama yok nerede bu anlayış. aa nasıl hatırlamazsın diyor. tabii ki hatırlıyorum hatta aradım sordum aniden gelirsem bana yer var mı diye. varmış. ya gidersem. ben uyku deniz güneş üçgeninde boğulmayı planlarken düşünsene kahvaltıya bir iniyorum karşımda. ya bir de kahvaltıya geç kalırsam. allahmaafaza.
şimdi bana yarın diyecek ki aslında saate baktım da düzeltiyorum bu sabah diyecek ki baktın mı nerede kalmışsın yok bakmadım unuttum diyeceğim aslında bu saate kadar da unutmuştum. hayallah diyecek. sonra bulur muyuz güzel biyer plansız gitsek dicek. ben fethiye'den sorumlu turizm bakanıyım ya. o bilinçle cevap verecem. nereler var şimdi dicek saklıkent falan demiştin. vakit harcamayın dağ taş işte buz gibi de su akıyor üşürsünüz dicem. hayallah ya diyecek yine. bak şimdi kararsız kaldım yine. sonra geçen yaz sen ayvalık'taydın di mi diye biraz ilerideki f. ye gidecek. f de geçen yazdan beri ayvalık 'tan sorumlu turizm bakanı. ayvalık da iyi değil deniz soğuk geç ısınıyor di mi ahhbuben sen de gittin bilirsin. tabi tabi serin orası rüzgar var hep.
hayallahya.

vitrinime değil iklimime

2006-06-26T21:34:00.000+03:00

sabah odada darmadağınık yerde duran terlik yığınına bir güzel tekme attım.
saçıldı hepsi bir tarafa.
bazıları ters döndü düzeltmedim.
dolaptaki terliklerime baktım, galoş aldım giydim, sonra da önlüğümü.
bardağımı aldım sıcak su doldurdum.
doldururkene kızdım bana.
sana ne bırak dağınık olsun sen de yerde bırak herkes üzerine bassın sonra giy onları dedim bana.
incilerim dökülmezdi ya.
takıntılı mısın kızım sen dedim kendime. manyak mısın derdin mi yok.
sonra kahve attım sıcak suyun içine. ben kaşığı suyun içine daldırırken kahveler su üzerinde yüzüyordu.
aman allahım kaşığa yapıştılar, böyle ıyyk bir görüntü oldu. bi farkettim ki bu ıyyk görüntü beni hiç rahatsız etmiyor.
o kadar mutlu oldum ki.
karıştırdım bir güzel kahvemi, yaladım kaşığı temizledim, sonra da çöpe attım.
ben, mutlu mesut elimde kahvem bişeyler yemenin ve içmenin yasak olduğu laboratuvarıma giderken bütün takıntılı insanlar için rabbimden acil şifalar diledim.

hatta
bugün dua ettim hepimiz için yüce tanrım bizleri affetsin.

evet evet

2006-06-24T20:19:00.000+03:00

karar verdim ben büyüyünce ajda pekkan olacağım.

leylaklar dökülüp güller ağlasın

2006-06-16T00:46:00.000+03:00

yatıp da yorganı yüzüme çekince kolum alnımın hizasına falan geliyor ya işte o zaman tam o sessizlikte, o zifiri karanlıkta, böyle faranjit olmuş gibi ince fakat hırıltılı ve derinden fakat çok yakınımda bir ses duyuyorum.
saniyede bir tekrar eden bir ses.
kolumdaki saati çıkartıp yere minderin üzerine atıyorum.
peki bazen isabet etmiyor parkeye denk geliyor.
çottanak gibi bir ses çıkıyor.
peki aşağıda bebek yaşında çocuğu olan bir aile oturuyor evet, napalım.

sonra o mutlak sessizlikte kalp atışlarımı duyuyorum, daha sessiz olmaya çalışıyorum hatta mümkünse hiç ses çıkarmasın.
olmuyor olmaz.
tam kalbimin sesine sinir olacakken acıyorum ona gece bile çalışıyor diye.
işta bak temiz kan pompaladı pis kanı geri topluyor şimdi, çalış çalış nereye kadar diye üzülüyorum kalbim için.
onun için üzülürken onu da üzdüğümü farkedince, vazgeçiyorum üzülmekten.

sabah süt içecem, kola da içmicem artık, kahveyi bu akşam son kez içtim zaten, ee sigara da içmiyorum daha napabilirim ki onun için diyorum, rahatlıyorum.

sonra ben sabah bir kalkıyorum ama nasıl kalkmak.
odadaki tek masa saati pilleri dışarda masa üzerinde duruyor, kolumda saat yok, cep telefonu yatağın içinde bir yerlerde kayıp.
bir de benim 0,75 olan miyopim iddiaya girerim sabah 2,75 oluyor, astigmat zaten tavan yapmış durumda. isviçreli bilim adamları bunu da keşfedecek bi zaman.

o anda biri bana saati söylese, hatta daha kalkmak için çok erken olsa, hatta o gün tam o gün hatta her gün cumartesi olsa.

ama yok işe gidip sade kahveyi şekersiz içince ancak ayılabiliyorum ben, gözlerim görmeye başlıyor, etraf netleşiyor.

işte özetle böyle.

benim tek derdim bu.

izmirli bir düşün adamı demişti ki;
benim elime batan çöp, başkasının kopan kolundan daha büyük bir dramdır.

elime çöp battı.
dünya batsa ne yazar artık.

ayı olup kış uykusuna yatasım var.*

böyle valla.

* müessesemiz bu konuda espiri kabul etmiyor, damsız girilmez, er ve erbaşlar giremez, aile salonumuz üst kattadır.

** gönül isterdi ki tam şimdi sezen aksu- homini gırtlak pufidi kandil tumba yatak ı söylesin, dinleyelim.

bigün tren duracak,vagonları boş kalacak, bugünün kıymetini bil yarın geç olacak....*

2006-06-13T21:55:00.000+03:00

tamamen haklı olmak, mağdur olmak nasıl güzel bir hismiş, yeni tattım.
arabadan inerken görmeliydiniz beni sevgili annem, ablam, babacığım ve hatta her daim bana "ne istiyorsan onu yap ..ktir et başkaları ne düşünürse düşünsün" diyen en sevdiğim erkek kardeşim.
önce aynadan adamla gözgöze geldim. bana böyle yüzünü ekşiterek baktı. radyoyu kapattım ve indim arabadan. aynı anda o da indi. yol ortasında o kalabalık aniden nasıl toplandı hep olduğu gibi yine anlamadım. herkes bişeyler söylüyordu ve biraz ilerideki kavşakta bekleyen polis otosundan iki adet polis geliverdi hemencecik.
adam kusura bakmayın gibi bişeyler derken ben iki arabanın arasına girip ki o kadar kilo almama rağmen hala tığ gibiymişim bu vesileyle anladım ne var ne yok anlamaya çalışıyordum. o ara polisin biri hamfendi kenara çekin öyle bakalım dedi. ben bi dakka dedim. biraz bekledi polis hamfendi kenara çekelim bişey var mı öyle bakar tutanak yazarız dedi. biraz kızıyor gibiydi ben anlamadım. tam bi daha hamfendi diyecekti ki meğmur bey dedim önemli bişey var mı bakıyorum, varsa zaten kenara çekmem arabayı.

kolay mı sevgili okuyucu almışım sigortacıdan "kaza yaparsan ve yaşıyorsan hiç kıpırdama beni ara ve kaskon olduğunu kimseye söyleme" talimatını.
çok pis söz dinlerim ben.

neyse hemen durumu analiz ettim ki çok pis de analiz yaparım ben.

elde olanlar;
tamponu tahriş olmuş benim arabam
ön far lambası** kırılmış diğer araba
hatalı ve fakat temiz yüzlü ahah annem de görse böyle derdi diğer arabanın sürücüsü adam
kaale alınmayarak daha da sinir edilecek iki polis memuru
ve ve
haklı olmasına rağmen mütevazi, ağırbaşlı, nazik ve bir o kadar zarif ben.

çıktım iki arabanın arasından, diğer sürücü ~~ki hatanın %100 onda olduğunu bir daha belirterek kendisini daha fazla rencide etmek istemiyorum~~ elinde ruhsatı duruyor ~~ nasıl bir şartlı refleksse polis görünce ruhsat çıkartmak.~~
adama geçmiş olsun önemli bişey yok bence bunları karıştırmayalım, gidelim dedim.
yok değil mi dedi sağolun o zaman teşekkür ederim helal edin dedi.
helal olsun tamam dedim.
ben arabaya binerken polis kenara çekin gibi bişeyler diyordu ki ben tamam biz gidiyoruz yok bişey dedim. bağyan ehliyet ruhsat diyordu ki ben duymamış olabilirim kapattım kapıyı, gittim.

zamanında kulağımla ilgili epey problem yaşadım ama odiyometri testleri hep düzgün çıktı, kıymetli vaktini beni okuyarak harcayan sevgili okuyucum.
yine de bazen böyle bazı şeyleri duymuyorum ben.

** ön far lambası diye bir şey var mı emin değilim.
* ukala dümbeleği çok biliyosun işini, beğenmiyosun bişeyi zor dostum zor......

sssss

2006-06-10T23:22:00.000+03:00

serdar ortaç'ın bir şarkısı var ya . şimdilerde her yerde çalıyor. işte o şarkıda pekiniyehergünağlıyorsunsebebinisana dedikten sonraki hiçbirşeyi anlamıyorum. buldum şarkıyı dinledim bolca. bol ssss li bişeyler söylüyor ama çözemedim.

bir yerde bu şarkının sözlerine rastlayacağım diye korkuyorum.
böyle hoşuma gidiyor anlamamak , garip, hoş bir his.

neyse.
nabız normal, sabitiz, sakiniz.

ben öleyazdım

2006-06-09T21:37:00.000+03:00

bana dedi ki "sizin herşeyin farkında olmanız, içinde bulunduğunuz duruma isim vermemizi engellemez. tespitimizi yaptık ve hemfikiriz şimdi bence bu durumu değiştirecek neler yapabiliriz bunu düşünelim birlikte ne dersiniz?"
aynen böyle dedi.

ben de dedim ki "beni düşünmeye teşvik etmenizi tercih etmem bunu yapabiliyorum zira.
bana tam tersi için bir yöntem önerebilir misiniz?"
dedim.
güldü, güldük.

bişeyler anlatıyordu ki sözünü kestim; "kabalık etmek istemem ama bana bir arkadaş tavsiyesine benzeyen şeyler anlatacak gibisiniz, bunu yaparsanız sanırım bir iki günüm niye size geldim diye kendi kendime kızmakla ve pişmanlıkla geçecek ve ödeyeceğim parayla neler alabilirdim diye düşünerek..."

bir cümleye "kabalık etmek istemem ama ..." diyerek başlamak kabalık edeceğim ve daha da fenası bunun farkındayım demenin kestirme yoludur, biliyorum.

bana öyle baktı, böyle gülerek.
"sadece söylemek istedim" dedim.

"doğru, haklısınız " dedi.
ben güldüm.
"yo yo gerçekten haklısınız, o kısmı atlıyorum o zaman dedi." dedi.

konuştuk sonra.

çıkarken "teşekkür ederim" dedim.
"pişmanlık yok değil mi?" dedi.
"yok yok" dedim.
bi de adamcağızın şevki kırılmasın, psikolojisi bozulmasın istediğim için "çok başarılısınız " dedim.

böyle de düşünceliyimdir.

çıktım.
gerçekten pişman değildim.

taa ki derimod' da süper güzel ayakkabıları görene kadar.

üste para bile kalıyormuş.

off of.

gidiyorsun bilmediğim uzaklara....

2006-06-05T21:34:00.000+03:00

radyolara sinir oluyorum. radyolara değil radyo kanallarına. ama ben radyo demeye devam edeceğim.
bir radyo da çıkmadı ki karşıma arka arkaya ne bileyim en azından 5 süper şarkı çalsın. oldu ki çaldı arada illa bir çok konuşan dj oluyor, o olmazsa yol ve hava durumu anlatıcısı, o da olmazsa gazeteden haber okuyucu o da olmadı reklamlar.
bi susun be.
ben işte bu yüzden sık sık kanal değiştiririm radyo dinlerken. zaten bi işe giderken bi de dönerken dinliyorum evde falan dinlemem hiç.

bir komşumuz ve onun bir de kızı vardı. hergün ama hergün sabahın köründe kalkıp evi süpürüp, silip, balkonları yıkayıp, bişeyler silkelerlerdi. evet her allahın günü. bunları yaparken de radyoları ve ev kapıları sonuna kadar açık olurdu.
anlayacağınız o zamanlar süper fm de parıldamaya çalışan avaz avaz kadir çöpdemir'le uyanmak nasıl birşeydi ben bilirim.
o ana kıza bir gün de "siz manyak mısınız?" diye soramadım "anne bunlar manyak mı?" dan öteye geçemedim.
bir komşumuz daha vardı bak o aklıma geldi şimdi de. ben her sabah üzerimde o aptal kıyafet okula giderken ~~erken kalkmaktan ve liseden nefret ettiğimi söylemiş miydim~~ 4. kattan, balkondan sarkıp seslenirdi "ahhbubeeeeeen nereye gidiyorsun okula mı?" ona da bişey diyemedim. isterdim ki "nerminablaaaaa bu kadar mı aptalsın?" diye sorabileyim.
hep annem yüzünden. aman kızım yapma kızım.

bunlar hep içimde kaldı. kimbilir bu yaşımda ne olarak fışkırıyorlar bünyemden.

benim annem böyle. ağzından lokmayı almak için ensesine vurmaya bile gerek olmayangillerden,
hiçbirşeye kızmaz ama benim arabada radyo kanalları ile oynamama bir de babamın o arabadayken benzin almasına, arabayı yıkatmasına kızar.

işte ben bir sabah böyle çek elini tuşlardan diye düşünürken ve fakat çekemezken bir şarkıya rastladım radyoda zafer peker söylüyordu.

ben bu şarkıyı hangi ara ezberlemişim hiç farkında değilim yıllar sonra bile bütün sözleri ve esleri ile aklımdaydı.

o kadar iyi söylüyorum ki sevgili okuyucu bülent ersoy dinlese fevkaladenin fevkinde der ve ayağa kalkar alkışlar.

ahh bende biraz da boy bos olsaydı sevgili okuyucu, karşınızda supııır sıtaaaağğ.

öyle böyle değil.

kendi arasında 5'e ayırdım.

2006-05-30T22:49:00.000+03:00

1) aliye'yi ilk gördüğümde hep aynı camgöbeği mavisi elbiseyle dolaşıyordu . aklımda bir de çocuklarını alıp trenle kaçma sahnesi kalmış ki çok başarısızdı.

nihayetinde bu akşam gördüm ki iki üç gece dikiş dikerek sabahlayınca, iki ceket bir etek çizince bahçeli, havuzlu bir villa, en babasından bir jeep, cam binada ofis hatta fabrika sahibi olunabiliyormuş.

ben de çok sabahladım iş başında, pörtlemiş gözlerle pc başında. sonunda nooldu?
dönüştürülmüş bir kağıda yazılmış sayın ahhbuben belgelendirme çalışmalarımıza katldfkggkjnhnjhig ......teşekkür ederiz italik karakterli bir cümle sahibi oldum.
tema vakfı adıma biyerlere ağaç da dikmiş veya ekmiş olabilir.

2) adam çocukları sorunca kız dedi ki yeni doğmuş oğlaklar gibi oynuyorlar.
ben de birgün böyle bir cümle kurmak isterim,görmek isterim karşımdaki nasıl bakacak bana.

3) dolapta 8 kutu (1'lik) süt, 2 büyük kutu yoğurt, biri orta boy biri küçük boy olmak üzere 2kutu krem peynir var. ama hala ne bir kemmik ne de beyn sahibiyim.
yurtiçi kargoya gidecek biri lazım bana.

4) 6 adet enginarım var. nasıl, ne pişirilir bir tarafa ben enginarı turp gibi bişey sanıyordum. hani enginar büyük bir turp gibiymiş fakat yediğimiz yuvarlak şekillerde dilimleniyormuş gibi. meğer bissürü yaprağını kopartınca içinden çıkan o minik şey enginarmış.
bu nasıl bişey yahu diyerek denemek için yaprakları kopartırsak , kararıp bozulurmuş.

5) çok sıcak.

o beni prenses peri sanıyor, ne hata yapsam geri sarıyor

2006-05-27T19:45:00.000+03:00

şimdi düşünün ki;
bürosit koltukta kaykılarak oturup, ayaklarını yerden kaldırdın. tek ayağınla yerden destek alıp koltuğu hızlı hızlı döndürdün uzun uzun. gözler kapalı.
birden bir ses duydun ahhbuben hanım diyor biri. aniden durup, gözleri açıp şaşı bakmadan kaygan zeminde ayağa kalkma sakın.
ayakta duramazsın.

hadi kalktın diyelim konuşmaya çalışma bari.
başaramazsın.

ne hanımlığın kalır ne kendi ayakları üzerinde duran bağyanlığın.

rezilsindir sen artık.

aids e çare bulsan ne yazar.

zZZZZZzzzzzZZZZ

2006-05-22T01:24:00.000+03:00

bir pazar gecesi şu an saat 2:00ve ben sabah 8:00 de işte olması gereken birisiyim, bilincim yerinde, kendimdeyim, baskı altında değilim.
ve hala uyumuyorum.

oysa ki;
şimdi ıslak saçlarla -uyuyamayacağımı bildiğim halde- yatıp sabah her bir teli başka tarafa bakan saçla kalkacağım, sabahın köründe kendimi, saçımı, yüzümü, gözümü bir toplantı masasında oturabilecek şekle sokacağım.
öğlene kadar sade çay veya kahveyle midem ağrımasın diye kalkınca bişeyler yiyeceğim. pencereden bakıp hava nasıl anlamaya çalışacağım. hava durumuna göre giyecek bişeyler seçeceğim, seçtiğim şeyler kot olamayacağı için mutlaka ütü yapmam gerekecek. ütüyü bulsam da suyu olmayacak. buharsız ütülemeye çalışıp başaramayıp ütüye su doldurmaya çalışacağım, ya bitarafımı yakacağım ya da ütü masasının süngeri sırılsıklam olacak.
giyineceğim, dışarı çıkacağım, iki tane anahtarı sokup şakırt şukurt kapıyı kilitleyeceğim, merdivenleri inerken kapı önündeki terliklere bakıp kızacağım, yolumun üstündekilere bir tekme atacağım (eskiden düzeltirdim).
sonra sakinim sakinsin sakin diye tekrarlayarak yukarı çıkıp iki kilidi şakurt şukurt açıp ütüyü fişten çektim mi, içmediğim halde hazırladığım çayın altını kapattım mı kontrol edeceğim hepsini yaptığımı bile bile.
sakinim ama kapıyı iki anahtarla tekrar kilitleyecek kadar değil. bu sefer koşa koşa ineceğim merdivenleri.
hep en yakınıma parkeden salak arabanın tozunu süpürecek henüz seçmediğim eteğim veya pantolonum. kapıyı açıp içeri girince kapımı çok açarak o salak arabayı çizmesine izin vereceğim. henüz trafik ışıkları sürekli yanıp sönen sarı ışıktan normal sinyalizasyona geçmeden hızlı hızlı geçeceğim bütün ışıklardan, kavşaklardan.
kargalardan vazgeçtim trafik ışıklarından bile önce başlıyorum güne ne güzel.
bunları yapabilmem için en iyi ihtimalle 6:00 da kalkmam lazım.

ama ben gecenin 1:00 inde iki hafta önce temizlenirken seyredip ne zevkli diye düşündüğüm fırınlı aygazı temizlemeye kalktım.
hiç de zevkli değilmiş anladım bıraktım.
ev kadınlığı zor zanaat.
gündelikçilik öyle böyle değil ciddi ciddi kalifiye gerektiren bir meslek.

neyse.

1koyun + 2koyun + 3koyun + ........... + (n+1) koyun

gidişini anlatıyorum

2006-05-21T14:15:00.000+03:00

sen gidiyorsun ya işine yetişmek için
saçlarını, gözlerini, ellerini
neyin varsa toplayıp gidiyorsun ya
her seferinde bir şey unutuyorsun sıcak
termometrede yükselen çizgi çizgi
kim bilir nerelerde soğuyorsun

senin gözbebeklerin var ya kadın kadın gülen
insan insan bakan gözbebeklerin
beni tutsa tutsa gözlerin tutar ayakta
beni yıksa yıksa gözlerin yerle bir eder
ne gelirse onlardan gelir bana
çalışma gücü yaşama direnci
mutluluk gibi kazanılması zor
mutluluk gibi yitirilmesi kolay

bir açarsın ki mutluyum
bir kaparsın her şey elimden gitmiş.

-rıfat ılgaz-

benim annem süper süper

2006-05-14T11:59:00.000+03:00

anneme aldığımızı hatırladığım ilk hediyem rahmetli ananemin sponsorluğuyla aldığımız yapma güllerdi. ilk alındığında pırıl pırıl olan ama daha sonra nedense matlaşan, kumaştan yapılmış bir demet gül.
sonra ilkokulda o meşhur anne siluetini yapmıştık kartona. hani şu kurşun kalem tozlarını pamukla dağıtıyorsun falan.
o, pazar sabahı "hadi ama bak bugün anneler günü erken kalkın " diyerek bizi uyandırıyor biz de kalkıp okulda hazırladığımız kartondan tebrik kartını verip öpüyorduk annemizi. sonra da şimdi olsa saatlerce oturabileceğim süpper hazırlanmış kahvaltı masasında hızla bikaç bişey atıştırıp salona koşuyorduk.
televizyondaki sabah çizgi filmlerini izlemek ve dahası ikili veya üçlü koltuklardan birini kapabilmek için..
3kardeştik ve biri mutlaka tekli koltukta oturmak zorunda kalıyordu.
o zamanlar çekyat icat edilmemişti herhalde ve her odada hatta mutfakta televizyon da yoktu.

sonra babadan para isteyip hediye alma dönemi başladı.
hatırladıklarım annemin sürekli kullandığı fransızca ismi olan bir salatalık kremi, eskisi çok büyük ve gürültülü olduğu için yenisi alınan mini elektrik süpürgesi, altın yüzük, paşabahçeden bahardalı desenli pasta tabağı takımı, paşabahçeden su takımı, yaldızlı fincan takımı, karacadan merserize kazak falan filan.
hediyeleri kim seçiyordu dahası kim kimi kandırıyordu bilemiyorum.
hatta bunlar hediye miydi ihtiyaç mıydı o bile şaibeli.

neyse yıllar yılları kovaladı babam bize sponsor olmaktan vazgeçti, biz de anneme hediye diye ev eşyası almaktan vazgeçtik. herkes şahsi takılmaya başladı. fakat erkek kardeşim son dakikada ablam veya benim aldığım hediyeye dahil olmaya başladı.
geç kalmanın bedelini ödeyerek tabii ki.
fakat annem her zaman olduğu gibi herşeyin farkındaydı ve fakat sessizliğini korudu hep.

annem de zaten artık "hadi bugün anneler günü erken kalkın ne güzel kahvaltı hazırladım beraber oturalım " gibi cümleleri bıraktı "bari bugün siz hazırlayın da ben oturayım şu kahvaltı masasına " türünden cümlelere başladı.
bu tam da babamın "bırak hanım bize birbirimizden başkasının faydası yok" diyerek kahvaltı hazırlamaya başladığı zamanlara denk düşer.
fakat babam da kahvaltı konusunda süperdir.

şimdilerde

"anne sen istediğin bişey al ben öderim" li zamanlardayız.

annemin bugün için kendine seçtiği şey : ekmek kızartıcısı

sağ eller havaya

2006-05-06T18:36:00.000+03:00

ben sağımı solumu bilmeyen, bilemeyen bir insanım. habire kaybolurum. bir kere gittiği yere haftalar sonra tekrar giderken yolları hatırlayanlara hayranım. çünkü benim gidiş yolumla dönüş yolum hiç aynı olamamıştır. iş - ev arası hariç. o da olsun artık.
dalgınlığımla alakalı olabilir bu. hatta bir kere bir semtten bambaşka bir semte taşındığımda, taşındığımı unutup iş çıkışı eski evime gitmişliğim vardır.
3 kere.
tamam birinde apartman kapısına anahtar sokmaya çalışırken farkettim yanlış yerde olduğumu ama diğer ikisinde yolun yarısından döndüm.
neyse
kaybolunca vaktim varsa sakin sakin yolun götürdüğü yere giderim, bir u dönüşü ararım, ara sokaklara dalarım, fonda güzel de bir müzik varsa dolanır dururum yani.
vaktim yoksa, acelem varsa panik yapıp birini ararım. bu hep aynı kişidir, çoğunlukla da aynı konuşmayı yaparız .
- ben kayboldum
- neredesin şimdi?
- e kayboldum işte bilmiyorum.
- nereye gidiyordun, en son hangi tabelayı gördün bişey söyle anlayayım nerdesin diye.
- hiç bişey yok, hiç bişey de görmüyorum, durdum bir cepteyim şimdi, tek yön, git git bitmiyor.
- plakalar hala 34 mü ahhbuben?
- öf öf .

neyse allem eder kallem eder buluruz yolu.

dün kaybolan yıllar dizisini seyrederken çok canım sıkıldı.
şimdi dizide seyredenler bilir, kızı kocası arabadan attı (kaybolmak daha iyi tabii), o da telefon etti komsere ben kötüyüm falan dedi. sonra şöyle bir konuşma gerçekleşti.
-sakin ol, neredesin şimdi?
-ben nerede olduğumu da bilmiyorum.
-tamam geliyorum hemen.

yok yok.

bu kadar da değil.
o iki dakka içinde kızın iki sevdiceği de yanında bitti. biri arabasıyla, biri motorsikletiyle.

buradan senaristime (c.c) sesleniyorum;
ben nerede olduğumu bilmezken, nerede olduğumu bilecek sevgili istiyorum fakat jöleli saçları yüzüne düşmesin, alnında kakülü olmasın.

amin.

karmakarışık bir şey

2006-04-22T10:57:00.000+03:00

en nihayetinde oldu. bir gün mutlaka olacağını biliyordum. beklemiyordum ama içten içe ne zaman diye merak içerisindeydim.
- peki bekliyordum-
nihayet çektiğim bir fotoğrafı beğendim. hah olmuş bu dedim. tamamdır ben de oldum dedim.
bildiğim bilmediğim bütün fotoğraf sitelerine üye olup eklemek istedim. commentler, ahkamlar dolsun taşsın herkes fotoğrafla ilgili bilmediğim terimler kullansın, " bik bik ayarını yapsaydın daha iyi olurdu ama bu da güzel tebrikler" gibi. hatta "great picture" desinler "excellent" desinler ben de "thank you" veya "teşekkür ederim" desem. fena mı olur sayın okuyucu sorarım size.
olmaz elbette.

aslında olay şöyle gelişti.

genç bayan vapurdan indikten hemen sonra şu harika gösteriyi gördü

ve hemen fotoğrafladı. çok acele. san'at kaygısına düşmeden.herkes vapurdan indikten ve o demir kapıdan geçtikten sonra gösteri bitecekti besbelli. öyle de oldu nitekim. ama keşke ritmi de duyabilseydiniz sayın okuyucum, nasıl güzeldi.
(zincirleme çağrışım tamlaması gereği tam şimdi odakule nin oradaki gitar çalan çocuktan bahsetmezse huzuru kaçar, uyuyamaz genç bayanın . o çocuk da iyi fakat o ara çok esiyor be okuyucu üşüyor insan, duramıyor fazla.)

neyse huzura ermiş şekilde devam ediyorum.

bu minik konserden sonra balık ekmek satıcılarının fotoğrafını çekmeyi planlamıştı genç bayan . tamamen sanatsal kaygılar içerisindeydi. zaten 1 gün geçerliliği olması planlanan "sigaraya da fotoğrafa da hayır" konseptli antlaşmanın bozulma sebebi buydu. 1gün bile süremedi.

neyse tam o arada şunları

gördü genç bayan sayın okuyucum. hemen çok sevgili sevgilisine "sen şöyle dur, seni çekiyormuş gibi yapıp onları çekeyim" dedi.
"olur mu böyle şey, sanatçı cesur olmalıdır." dedi çok bilmiş sevgili fakat görüldüğü gibi söz de dinledi.

bir de
"sen bunlarla uğraşıyorsun ama arkanda martılar, deniz ve batan bir güneş var" demeseydi. o şaheser fotoğrafı çekemeyecektim.

gerçekten çok güzel bir fotoğraf çektim. ama buraya eklemeyeceğim.
herkes benim yayınladıklarıma hayran kalsın gerçek şaheserim ben öldükten sonra keşfedilsin istiyorum. varislerimi (ki şimdilik bir tane) zengin etsin, sabancı müzesinde sergilensin, görmek isteyenler bitmez kuyruklar oluştursun, olsun bişeyler.

gün ve bu post işini yapan şu abimle bitiyor.

bunu gördükten sonra kutu olan herşeyin tüketimi tarafımdan arttırılıyor. boş kutular biriktirilip tam o direğin oradaki çöp kutusuna atılıyor.
ezilerek.

her şey fani sayın okuyucum.
sen, ben, o.
her şey.

öyle ki bir gün ferrarim olunca satacam.

sen ki acı çekmenin en kibarını bilirsin, sen ki mum gibi içine içine erirsin.

2006-04-01T12:09:00.000+03:00

aslında tutulan güneşin fotoğraflarını çekmeyi amaçlamıştım.
çok yavaş tutuldu güneş. beklemekten sıkıldık biz. inanç dünyasında filizden çiçeğe hızlı akan görüntüler olurdu ya pat diye açardı çiçekler. işte tam da öyle hızlandırılmış görüntüler bekliyorduk.
evet tabii başka başka biyerde insanlar sindire sindire bu anın tadını çıkarıyordu biliyoruz.
ben de sindirdim sanmıştım, yanılmışım mideme oturmuş meğer şişirmiş beni.

bulutlar toplandı, hava karardı,rüzgar çıktı falan, boynum tutuldu, gözlerim kamaştı falan filan. korkmadım, biraz ürpermiş olabilirim.
neyse elimde bir kaç tane çim biçen çocuk, çimenlere basan 8-10 ayak, kahverengi kırık cam parçaları, telefonla konuşurken ben, 1-2 tane de tutulmuş güneş fotoğrafları var.
hepsi çok başarısız.

aslında bunları yazmayı da amaçlamamıştım.
şimdi başlığı değiştirmeye de üşeniyorum.
tembelim ben.

böylesi hepsinden güzel....

2006-03-21T21:05:00.000+02:00

bir otobüs yolculuğumdan bahsedeceğim.
yine.
fakat baştan söylüyorum bu yazıda ismi geçmeyen fakat kendisi geçen bayanın bende telefon numarası ve msn adresi var. evet.
sonunda ben de bir şehirlerarası otobüs yolculuğunda yanımda oturan kişiyle muhabbet ettim. bir de otogara yaklaşırken kartvizitini verdi bana hatta cep telefonumu aldı ve inanır mısın sayın okuyucu otobüsten indik, öpüştük ve öyle ayrıldık.
ben emin olamıyorum hala bunu yaptım mı yapmadım mı? buraya yazmam bundan.
ileride okuyup evet evet diyeceğim. bunlar oldu.
neyse herşey o bayanın elindeki vişne suyuna bir takım tozları ilave edip karıştırmasıyla başladı. bundan önce de çantasından çıkardığı koca bir kutudan 5- 10 adet tableti atmıştı ağzına. evet otobüs hareket eder etmez. hatta o çirkin ve yıllardır inşaat görüntüsünden kurtarılamayan otogardan çıkmamıştık henüz. bu aralarda bir yerlerde yakasındaki "kilonu kontrol et yolunu benden öğren" rozetini gördüm.
neyse vişne suyu + enbi sağlık sebebi tozları içeren sıvıyı bana ikram etti. tadına bakmak ister miydim?

ve sayın okuyucu prezantasyon böyle başladı.

söyleyeceğim şu ;
profesyoneldi.
çalışkandı.
hızlıydı.
kendine güveni tamdı.
diksiyonu güzeldi. sadece diksiyon mu? hayır. konuşmasının en vurucu yerlerinde kısa esler verip etkiyi arttırıyordu. tam da nlp kuslarında anlatıldığı gibi. demek orada duyduklarını uygulayanlar da vardı. bize espiri malzemesi olmuştu sadece. yazık bize.
anlattı anlattı anlattı.
şişman insanlar kullanır gibi bir yaygın görüş vardı fakat sadece kilolular için değil en fresh insan için bile gerekliydi bunlar.
ahh kahve içmemeliydim hem de sade. aman allahım kafein bize ne yapıyordu haberim var mıydı?
bana tiroid bezlerinden, karaciğerin çalışmasından, kanın temizlenmesinden, sinirlerin yıpranmasından ve bissürü şeyden bahsetti.
dinledim.
tüm benzeri işleri yapanlar gibi çok konuşuyordu, sonra ne olduysa sustu.
"siz hangi branş üzerine çalışıyorsunuz?" dedi.
gençti.
gözleri parlıyordu.
kendine güveni tamdı.
ve yan koltuk uzaklığından kirpiklerini kırpıştırarak ve gülümseyerek bana bakıyordu.

bu konuşmayı birkaç sene evvel yapıyormuşuz varsaydım birden.
"inşaat" dedim.
sonra yalan söyleyen insan telaşıyla
"inşaat boyaları, boya binderleri, polimer kimyası yani" dedim.
işittiği cümlede bilmediği kelime veya anlamadığı bişeyler olan her insanın yaptığı gibi "hmm anladım" dedi ve sonra tekrar kendine döndü, bişeyler daha anlattı..

biterken;
ikram edilen keki yememişti, istersem onunkini de yiyebileceğimi söyledi.
"ama olmaz ki" dedim "siz kendiniz için istemediğiniz birşeyi bir başkasına ikram ediyorsunuz"
"ahh evet" dedi gülümseyerek, "haklısınız özür dilerim."

ellerinden öpülesi nlp kursları der ki;
gülümsemekten ve özür dilemekten çekinmeyin.

blocked

2006-02-26T18:46:00.000+02:00

derinlerden bir yerlerden telefon sesi geliyordu. tam da o sırada sevgili koordinatörümüz bir nevi patronumuz olan adam dolanıyordu ortalarda ayağında galoşlar hışır hışır.
ahah dedim biri fena sobelendi. zira çalışma mekanımızda cep telefonu bulundurmak yasaktı, cihazlarımız zarar görürdü. ve fakat kimsenin cebinden titreşime ayralanmış cep telefonları eksik olmadığı halde ki bazılarımızda iki tane vardı sözkonusu zarar neydi göremiyorduk.
telefon uzun uzun çaldı çaldı melodi de güzeldi nitekim kulağı rahatsız etmiyordu.
bütün bunların farkındaydım fakat çalışıyordum da çok işim vardı dandik bir rapora grafikleri yerleştirmeye uğraşıyordum. grafikler şık dursun, düz yazılar başka sayfalara bölünmesin ve sayfalarda da anlamsız boşluklar olmasın gibi kaygılar içerisindeydim.

fonda telefon sesi yaşayıp gidiyordum anlayacağınız.
sonra ne olduysa aa çalan telefonun benimki olduğunu farkettim. birden. hala alışamadım yeni telefonuma.
yavaşça kalktım, yüksekliğini en tepeye ayarladığım bürosit koltuktan, canım patronuma gülümsedim, o da bana gülümsedi.
dışarı çıktım telefonu açtım.
yüzküsür yıldır görmediğim lise arkadaşlarımın bir kısmının birbirlerini bulup toplanmaya karar verdiklerini öğrendim.
ben de gelir miydim? yarın saadet aile bahçesinde toplanıyorlardı. zaten orası da bi arkadaşın yeriymiş di. geç haber vermişlerdi ama telefonum cevap vermemişti kaç gündür. telefonumdaki arayan tanımadığım numaraların sırrı çözüldü sonunda. peki dedim .yok peki demeden önce kimler geliyor dedim bu çok kritik bir soruydu. saydığı isimlerin hiçbirini hatırlamadım o da hatırladığım tek ismi söylemedi. ne planladınız bilemem ama akşama kadar kalamam ben işim var dedim. olur dedi ismi çok tanıdık gelen ve konuşma boyunca yüzünü gözümün önüne getirmeye çalıştığım fakat başarılı olamadığım lise arkadaşım. zaten konuşmanın başında ben belgin dediğinde hangi belgin dediğim ve hani hani diye başladığı birkaç cümlesinden sonra da sıkılıp haa tamam diyerek hatırlamış gibi yaptığımdan görünce tanırım herhalde diye düşündüm.
görünce hepsini tanıdım evet. ama isimlerini hatırlamadım.
konuştuk, aniden tekrar kaynaştık.
evli ve çocuklu olanlar bekar ve kariyerli olanları kıskandı.
bekar ve kariyerli olanlar evli ve çocuklu olanları kıskandı.
şişman olanlar zayıfları kıskandı.
hem bekar hem işsiz olanlar veya işini beğenmeyenler öffledi.
evli ve çocuklu ve çalışıyor olanlar şikayet etti.
erkekler öyle oturdu ve kızların çoğunlukta olduğu bir toplantının pek de iç açıcı olmadığını düşündü.
neyse telefon numaraları alındı, herkes birbirinin msn adresiyle dalga geçti.

bir de benim unutkanlığıma güldük hep beraber.
ehehe nolmuş ay kafama saksı mı düşmüşmüş, yok muymuş bunun ilacı bulsaymışım ya ehehehe ayh çok komikiz.

neyse diyeceğim ben msn de kimseyi bloklamamıştım bugüne kadar.
içim buruk.

saadet zinciri

2006-02-26T02:36:00.000+02:00

sevgili skkd sobelemiş beni sağolsun.

yaptığım 4 iş :
- öğrencilik
- film izlerken veya kitap okurken uyuyakalmak
- taksi şoförlüğü
- özel sektörde işçilik

defalarca izleyebileceğim 4 film/dizi :
- seinfeld
başka da yok sanırım

yaşadığım 4 yer :
- annemlerin evi
- öğrenci yurdu
- öğrenci evi
- evim

izlediğim 4 tv programı :
- biraz televizyon makinası
- biraz haberler
bu kadar

tatil için gittiğim 4 yer :
- ayvalık/ cunda adası
- bodrum
- datça
- vs. vs. vs.

en sevdiğim 4 yemek :
- karışık kızartma
- pizza hut 'da pizza
- ıspanak&yoğurt
- taze fasulye

hemen şimdi olmak istediğim yer :
mısır

birazcık da onlar uğraşsın diye sobelediğim, yanıtlarını merakla beklediğim 4 blogger :

yok.

saadet zincirlerinin son halkası olmaktan mutluluk duyarım.
başıma gelecek talihsiz olayları merakla bekliyorum.
hakkınızı helal ediniz.

braveheart

2006-02-23T21:27:00.000+02:00

sabah evden çıkarken spor ayakkabılarımı bağcıklarını çözmeden giyebildiğim için kendimi tebrik etmiştim. şimdi farkediyorum ki akşam da bağcıkları çözmeden çıkartabilmişim.
sabah bunu düşünmemiştim. e tabii sabah sabah bunu düşünecek kadar sıyırmadım henüz.
neyse çıktım yürüyordum ki bağcıkların biri çözüldü sandım ayağıma bakıyordum ki birden adamın biri önümde durdu elindeki parlak birşeyi yüzüme doğru salladı "keserim" dedi.
kafamı kaldırdım "üfff git ya sabah sabah" dedim. elimle ittirme hareketi yaptığımı hatırlıyorum fakat adama dokunmadım sanırım. yok dokunmadım eminim.
adamcağızın (adamın adamcağıza dönüştüğü an bu andır) sırtından çekilerek benden uzaklaştırıldığını ve aynı anda yerde bir arbede yaşandığını gördüm.
o ara biri yanıma geldi "bayan iyi misiniz ?" dedi. (benim uyandığım an bu andır)

ben, yeni camiinin önünden geçerken eline bir tas yemi alıp da kuşlara ikram edemeyen ben, üçbeş kuş kanat çırparak etrafına toplanınca nereye kaçacağını şaşıran ben ......

"üff git ya sabah sabah"

vay canına.

anneme bir kere "tamam ben çocuğunum, sen annesin, anne sevgisi falan da hiç mi sevmediğim bir tarafım, huyum yok" diye sormuştum.
hiç beklemediğim bir samimiyet ve açıksözlülükle "sabahları fenasın sen ayılıncaya kadar" demişti.
anneme bir daha bana bu kadar açıksözlü ve dürüst davranmamasını söyledim konuyu kapadık.

ben, aydın,dr.oetker, şebnem veya hülya,reha,metin,demet

2006-02-05T13:15:00.000+02:00

önce arabayı bıraktım. sonra sarı taksileri. devamında mecburen ve hemen ince tabanlı sivri burunlu yüksek topuklu ayakkabıları çizmeleri bıraktım. kalın renkli bağcıklı , kalın tabanlı bir nevi traktör tekeri diyebileceğim botlara başladım tabii kalın ,renkli, uzun , kısa çoraplarla birlikte. atkı ,eldiven bere gibi kombinasyonlarla da ilgilenmeye başladım sonra. minik, kısa saplı çantalarımı bıraktım, postacılar gibi asabileceğim kocaman, su geçirmez çantalara başladım.
kumaş pantolon ve eteği bırakmam zaman aldı ama onları da bıraktım. kot pantolon, en kalınından kaşe ve kadife pantolona başladım. makyajı bıraktım nemlendirici kreme başladım. yani ben yürümeye başladım. sonra farkında olmadan yollara değil etrafa bakmaya başladım.
taksim'e giderken yol kenarında bir sürü peruk satan ve imal eden işyeri olduğunu böyle bakınırken farkettim. niyeyse kafamı biraz yukarı kaldırmıştım ve gördüm perukçuları ve sex shopları.
sonra farkında olmadan etrafa değil insanlara bakmaya başladım.
kulaklıklarını görmesem ve kablonun ucunda bir cep telefonu olduğunu bilmesem herkes kendi kendine konuşuyordu sanki.
orhan veli' nin kendisini deli zannedeceklerini sanıp gülümsediği zamanlar çoktan bitmişti anlaşılan.
zaten herkes konuşuyor, kimse gülümsemiyordu.
sabahın köründe üstelik bu kadar da üşürken beynim yine durmuyordu işte.
nihayet metrodaydım.
telefonum çaldığında sağ elimdeki eldivenimi çıkardım. eldivenle telefonu tutamazmışım gibi. sabahın körüydü kimin aradığı belliydi. hiç acele etmedim kocaman çantamdan minicik telefonu bulup çıkarmaya çalışırken.telefonu budum çantamın fermuarını kapadım, sonra mıknatıslı çıtçıtını. düzgün bir şekilde kucağıma yerleştirdim. sonra telefonumun üstünü eldivenli elimle sildim, kapağını açtım, ekrandaki sürpriz olmayan isme baktım ve yeşil tuşa bastım nihayet.
karşıda çaprazımda oturan ve bembeyaz teni, kıpkırmızı ruju, saçları, yüzü, gözleri kısaca herşeyiyle şebnem ferah'a benzeyen kızı da tam o anda -telefonu kulağıma götürüken- farkettim. nerede olduğum, niçin beklemediğim, ne yapmaya çalıştığım gibi bissürü soruyu dinlerken kızı seyrettim. bir ünlüye bu kadar benzemenin aslında çok da iyi olmadığını düşündüm. sonra hızla vazgeçtim bu düşüncemden kız memnun gibiydi sanki. rujunu, saç şeklini bu benzerliği pekiştiricek şekilde seçmişti en nihayetinde. sonra işte bak bu da kötü diye düşündüm . ne yapsa şebnem ferah' a benzemek için yapıyor gibi bir önyargıyla karşı karşıyaydı şimdi de. kız sadece kendisi sevdiği için bayrak kırmızısı bir ruj seçmiş olamaz mıydı? olabilirdi.
o hiçbirşeyden haberi olmadan öylece otururken ben kızdan özür diledim.
bu arada kulağımdaki sesi de dinliyordum tabii. hatta bişeyler de dedim ama hatırlamıyorum.
-gidince ararım tamam- dediğime eminim sadece.
zaten ben bu -gidince ararım tamam- ı sürekli başka zamanlarda başka kişilere söyledim. zor değil yani. aradım da hep.
demek ki ben sürekli bir yerlere gidiyorum ve benim gidip gitmediğimden emin olmak isteyen birileri hep var. bu iyi birşey sanırım ama hayır kötü diyen olursa da itiraz etmem.

karşımda oturan teyzelerin sabah sabah nereye gittiğini düşünüyordum telefonu çantama atarken ve eldivenimin tekini giyerken. *sabah sabah seda sayan* a gidiyor olabilirlerdi.
belki de *aydın* a.
teyzeleri pullu mendilleriyle göbek atarken düşündüm. belki çantalarında sarma falan da vardı. ah menopoz vah menopz sen ne güzel şeylerin bahanesisin.
20 yıl sonra kendimi elimde pullu mendille hayal ettim aydın 'ın programında. olur mu olurdu. aa ama hayır geçen gün ssk.gov.tr den öğrendiğim emeklilik yaşım geldi aklıma mümkün değildi. zeten benim o emeklilik yaşına canlı olarak ulaşmam da mümkün değildi. zaten o yaşa kadar yaşasam bile sarma sarmayı bileceğimi sanmıyordum. dr.oetker bu konuya el atarsa olabilirdi belki.

ve işe geldim.

mark twain demiş ki;
"beyin öyle harika bir organ ki sabah kalkar kalkmaz çalışmaya başlıyor ve bu işe gelinceye kadar devam ediyor."

istiyorum

2006-01-15T21:41:00.000+02:00

* fiş yazmak için gerekli şeyin bulunduğu cd yi işyerinde unutmamış olmak istiyorum.
* toplamış olduğum fişlerin toplamam gerekenin sadece %17 si kadar olduğunu ve yazmama değmeyeceğini yazma işlemini bitrimeden farketmiş olmak istiyorum.
* yarın işe gitmek istemiyorum. sonraki gün de işe gitmek istemiyorum sonraki gün de....
* winamp da müzik çalarken programın kendi kendine "bu şarkı moral bozar, bu şarkı üzer, şimdi bu türkünün hatırlatacağı şeylerin zamanı değil" diye düşünerek uygun olmayan şarkıları ,türküleri atlamasını istiyorum.
* bitiremediğim ve daha hiç başlayamadığım kitapları bitirmeden yeni kitap almayayım, kimse de kitap yazmasın, okunacak kitap birikmesin istiyorum.
* elimdeki korsan film cd leri bozulmasın orijinal kalitesinde olsun istiyorum.
* kimse bana soru sormasın istiyorum.
* nokia 8210 dan tekrar üretsin ben de tekrar alayım istiyorum.
* sabah kalkıp seda sayan'ı olmadı kuşum aydın'ı seyretmek, haftada en az 3 yerli diziyi kaçırmıyor olmak, öğleden sonraları esra ceyhan'a canlı telefon bağlantısıyla katılmak ve ismini açıklamak istemeyen izleyici olmak istiyorum.
* bir sabah fransızca bilerek uyanmak istiyorum.
* sezen aksu ile kapı komşu olmak, sabah kahvelerini birlikte içmek istiyorum.
* tgrt de her açtığımda karşıma çıkan kamera şakasımsı şeylere ben de kahkalarla gülebiliyor olmak istiyorum.
* arabam olsun ama park yeri problemim olmasın istiyorum.
* yanağımı yeğenimin yanağına dayayayım öööyle kalayım istiyorum.
* sigara sağlığa zaralı olmasın, şarap sarhoş etmesin istiyorum.
* söylemiş miydim işe de gitmek istemiyorum ama maaşım düzenli olarak bankaya yatırılsın istiyorum.
* bana nasılsın diye soranlara sana ne demek istiyorum ve onların da bu cevabımı normal karşılamasını istiyorum.
* sabahları saatlerce uyumuş gibi hissederek fakat en geç 8 de kalkmak istiyorum.
* bu isteklerimin hiçbirini istemiyor olmak istiyorum.

aslında sadece annemin mutfak tezgahının üzerindeki minik saksıdaki fesleğen olmak istiyorum.

bekliyorum geçecek.

2006-01-07T17:16:00.000+02:00

kuş gribi ve yaklaşan bayram ve kurban aktivitesi ve hijyen konulu bir yazı yazmak istiyorum aslında.
h5n1 i ciddiye almak için geç kaldık zira.
ama akşamdan beri üzerimde olan şu mutluluk hali geçmedi. bekliyorum geçecek. uzun sürmez bilirim.
bu üzerimde bulunan safsalak mutluluk halinin etkisiyle geçtiğimiz hafta aynı otelde kaldığımız rafetim el romanımla tanışmamı onun o süper aksanını ve o kadar uğraşa rağmen içinde pantelön kelimesinin geçebileceği bir muhabbeti açamadığımızı anlatırım diye korkuyorum.

bu yüzden kısa kesiyorum.
-tatilde bayramda mümkünse öpüşme ve hatta el sıkışma vs gibi hareketlerden uzak durun.
-yanınızda %70 alkol içeren kolonya veya kolonyalı mendil bulundurun ve sık sık kullanın.
-ve hatta ne olur ne olmaz bulabilirseniz 1kutu tamiflu edinin hastanelerde bulunmuyor zira.
(zira ne ki)

bay bay hapiiinız.
iğrencim biliyorum ama mazeretim var mutluyum dedim ya.

merhaba,

2006-01-06T22:58:00.000+02:00

ben geldim
buraya da geldim.
eskiden "anonymous" dim ben.
halkın içindeydim, hatta halkın sesiydim, mutluydum mesuttum.
peki bu blog niçün diyorsanız, size;
*blog sahiplerini kıskandım
*engin bilgi birikimimi bir bilgilendirme servisiyle halkıma sunayım istedim
*canım istedi
*bir gün mutfağa girip iki yumurtayı sütle çırparsam illa ki fotoğrafını çekerim yayınlayacak bir yer olsun istedim
*hiçbir ortamda cümle içinde kullanamadığım birkaç tane kelime var onları doya doya kullanabileceğim bir yer olsun istedim
*size ne
gibi cevap şıkları sunabilirim. siz seçin beğenin birini.

yazıyorum nitekim.

burada yazdıklarım, yazacaklarım ve yazıyor olduklarım tamamen veya kısmen uydurma, hayal ürünü, söz geçiremediğim beynimin hezeyanları olabilir.
burada yazdıklarım, yazacaklarım ve yazıyor olduklarım tamamen veya kısmen doğru, gerçek ve yaşanmış olabilir.

ve
bu blogu hazırlarken bana yardım eden (ahaha evet bikaç ufak tefek yardım) ve topluluk içinde parmakla göstermekten çekinmeyeceğim a ha şu kişiye teşekkür ediyorum.

sağ olunuz var olunuz.

açmazsa beni buralar sine-î millete dönerim nitekim.